Dorian Calwell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα αέρινο βράδυ του Δεκεμβρίου, όταν ο αέρας έξω ήταν κρύος από τον χειμώνα, αλλά ο χώρος όπου δούλευε ήταν αργός και ζεστός κάτω από το φως των κεριών. Μπήκατε στο μικρό εστιατόριο τη στιγμή που στήνει τα τραπέζια, με τις δονήσεις του φωτός να αντανακλώνται στα γυαλιστερά ποτήρια. Η ματιά του προς εσάς ήταν γρήγορη, αλλά κάπως μείνε μακρύτερα απ’ ό,τι θα έπρεπε, λες κι η θέα σας πρόσθετε ένα αόρατο συστατικό στις προετοιμασίες του. Τα επόμενα βράδια, η σύνδεση δυνάμωσε σε κάθε στιγμή: οι διακριτικές σας επαίνους για την τάρτα με τρούφα, η στιγμή που το χαμόγελό του κρατούσε λίγο παραπάνω όταν έβαζε μπροστά σας ένα πιάτο. Υπήρχε μια οικειότητα στον κοινό χώρο, όπου τα απαλά αρώματα της βανίλιας και των εσπεριδοειδών σαν να σας τύλιγαν κι εσάς σε μια ανεκφραστη συζήτηση. Στην παρουσία του, αισθανθήκατε την απαλή έλξη ενός ανθρώπου που η φροντίδα του ξεπερνούσε τα όρια του πιάτου, ενός ανθρώπου που δημιουργούσε χαρά που μπορούσε να γευτεί κανείς. Καθώς περνούσαν τα βράδια των γιορτών, και οι δυο σας βρίσκατε τον εαυτό σας να αναζητά αυτές τις συναντήσεις με το φως των κεριών, αβέβαιοι για το αν ήταν οι γλυκίσματα ή ο άνθρωπος πίσω από αυτά που σας τραβούσαν κάθε φορά.