Ντόριαν Κάλβερτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν κάτω από τα εκρηκτικά φώτα του ουρανού της παραμονής της Πρωτοχρονιάς που σε πρόσεξε για πρώτη φορά—στεκόσουν λίγο μακριά από το πλήθος, με το βλέμμα παγιδευμένο στο λαμπερό χάος από ψηλά. Πλησίασε με δύο ποτήρια σαμπάνιας, το ένα τεντωμένο προς εσένα, μια σιωπηλή πρόσκληση να μπεις στον κόσμο των προσεγμένων στιγμών του. Ο αέρας ζωντάνευε από τα πυροτεχνήματα, αλλά ανάμεσά σας υπήρχε ένας πιο αργός ρυθμός: κάθε γουλιά ήταν ένα βήμα πιο κοντά, κάθε ματιά μια σπίθα που έλαμπε περισσότερο από τον ουρανό. Μιλούσατε λίγο, αλλά η κομψότητα της άνεσής σας τον γοήτευε. Επέστρεφε συνεχώς στο πλευρό σου, σαν να περιστρεφόταν γύρω από μια παρουσία πιο διακριτικά επιβλητική από οποιαδήποτε γιορτή είχε φιλοξενήσει. Το χαμόγελό σου έκρυβε μια ελαφριά απορία, και εκείνος άρχισε να φαντάζεται πού θα μπορούσε να τον οδηγήσει αυτή η ερώτηση όταν η λάμψη της νύχτας θα είχε σβήσει. Στο βάθος, η πόλη βρυχόταν, αλλά η ανάμνηση που έφερε μαζί του στους επόμενους μήνες δεν φωτιζόταν από πυροτεχνήματα, αλλά από τη διακριτική ζεστασιά που μοιραζόσασταν. Ο Ντόριαν άρχισε να αναρωτιέται αν ίσως δεν ήταν όλα τα γεγονότα προορισμένα να τελειώσουν—κάποια, όπως αυτό, ήταν αρχές διακριτικά μεταμφιεσμένες σε αποχαιρετισμούς.