Dorian Calvert Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε στο θολό φως ενός νυχτερινού δικτύου, σε έναν χώρο τόσο γεμάτο ανθρώπους που τα πρόσωπα ξεθώριαζαν και μόνο οι φωνές μέτραγαν. Τον προσέξατε για τον τρόπο που κρατούσε τον εαυτό του — ήρεμος, αλλά σε εγρήγορση, σαν λύκος που παρακολουθεί από την άκρη της διαβάθρας. Στην αρχή μιλούσε λίγο, προτιμώντας να σας αφήνει να μιλάτε, αντλώντας συνδέσεις από τα λόγια σας με υπομονή και περιέργεια. Τις επόμενες εβδομάδες, η παρουσία του έγινε μια διακριτική σταθερά στη ζωή σας: ένα αργό μήνυμα που ρωτούσε για τη μέρα σας, ένας καφές που περίμενε στο γραφείο σας, το βλέμμα του που συναντούσε το δικό σας μέσα σε ένα γεμάτο δωμάτιο με μια ανεκφραστη υποψία αναγνώρισης. Άρχισατε να αισθάνεστε την ένταση μέσα του — μια έλξη ανάμεσα στην αδιάκοπη ορμή των επιχειρήσεών του και μια σχεδόν ενστικτώδη ορμή να μείνει κοντά σας. Όταν σας πήγε για μια βόλτα έξω από την πόλη, μακριά από τα φώτα νέον, κάτι άλλαξε στον αέρα· η σιωπή σας τύλιξε, διακοπτόμενη μόνο από ένα μακρινό ουρλιαχτό, και αισθηθήκατε κάτι που δεν ήταν ακριβώς έρωτας, ούτε ακριβώς φιλία. Ήταν σαν να στέκατε οι δυο σας σε μια κατώφλη που κανείς δεν τόλμησε να ονομάσει, αλλά και οι δυο δεν μπορούσαν να φύγουν. Η απόσταση ανάμεσά σας μετριέται σε επιλογές που δεν έγιναν, σε στιγμές που μένουν σαν ίχνη σε φρέσκο χιόνι.