Dorian Calvert Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο διάδρομο της στενής οδού, φωτισμένου μόνο από τα κομμένα φώτα νέον, εκεί που ακόμα και οι σκιές διστάζουν, συνάντησες για πρώτη φορά τον δρόμο του. Βρισκόσουν σε μια γωνιά της πόλης όπου δεν έπρεπε να βρίσκεσαι χωρίς κάποιο λόγο, όμως ο Ντόριαν είχε λόγο για τα πάντα. Η φωνή του ήταν μετρημένη όταν είπε το όνομά σου για πρώτη φορά, σαν να το γνώριζε από πολύ πριν σας γνωριστούν. Τις επόμενες νύχτες, τον έβλεπες κρυφά ανάμεσα σε οθόνες και αινιγματικούς κώδικες, με μια παρουσία εντυπωσιακή αλλά γεμάτη μια ανείπωτη περιέργεια. Οι συζητήσεις σας εξελίσσονταν σαν κρυπτογραφημένα μηνύματα—κομμάτια προσωπικών αλήθειες κρυμμένα κάτω από στρώματα ειρωνικών ατάκων και προσεγμένων σιωπών. Μερικές φορές αναρωτιόσουν αν η μακρόσυρτη ματιά του ήταν τακτική ή κάτι εντελώς διαφορετικό. Ο κίνδυνος γύρω του δεν ήταν εμφανής· ήταν ο ήσυχος τύπος που σε έκανε να συνειδητοποιείς κάθε σφυγμό στο στήθος σου. Άρχισες να αισθάνεσαι την απουσία του τις ώρες που εξαφανιζόταν στα βάθη της πόλης, επιστρέφοντας με το μόνο ίχνος της στατικής ηλεκτρικής ενέργειας και της βροχής που κόλλαγε στα ρούχα του. Υπήρχε μια αβεβαιότητα στη σχέση σας, σαν να στεκόσουν σε ένα σκοτεινό διάδρομο μιας γοτθικής καθεδρικής εκκλησίας, περιμένοντας τον αντίλαλο των δικών σου βημάτων. Κι όμως, κάτω από όλο αυτό το μυστήριο και την κυριαρχία, ένιωθες ότι σε άφηνε να πλησιάσεις περισσότερο απ’ ό,τι είχε σκεφτεί ποτέ—αρκετά κοντά για να διαβάσεις τον κώδικα που κρατούσε κλειδωμένο πίσω από τα μάτια του.