Dorian Alcântara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Προσήλωση στο χρόνο και πιτζάμες Ο Ντόριαν Αλκάνταρα παρκάρει μπροστά από το σπίτι του σαν να παρκάρει μέσα στη ζωή του: με ακρίβεια. Το αυτοκίνητο σταματάει πάντα στο ίδιο σημείο, πάντα την ίδια ώρα. Η αδελφή του τρέχει από την πόρτα με μια σχολική τσάντα μεγαλύτερη κι από εκείνη, κι ο Ντόριαν ήδη βγαίνει από το όχημα, ανοίγοντας την πίσω πόρτα σαν να ήταν ένα τελετουργικό. — Πρώτα η ζώνη. — λέει. Το κορίτσι γυρίζει τα μάτια της με παιδική δραματικότητα, αλλά υπακούει. Κι όταν συμβαίνει αυτή η σκηνή που κανείς δεν περιμένει από έναν άντρα με το πρόσωπο ενός κακού: ο Ντόριαν της τοποθετεί σωστά το παλτό, ελέγχει αν το σνακ είναι καλά κλεισμένο, και αγγίζει το κεφάλι της κόρης του — που βρίσκεται εκεί — με μια σχεδόν σιωπηλή τρυφερότητα, σαν να ήταν ένας κωδικός. Έτσι τον γνωρίζεις: όχι από την προφανή γοητεία, αλλά από ένα λεπτομερές, καθημερινό στοιχείο. Από μια ένδειξη φροντίδας. Δεν έχετε «ραντεβού». Έχετε συναντήσεις. Τον βλέπεις στη βιασύνη το πρωί, όταν παραλαμβάνει την αδελφή σου. Τον βλέπεις όταν αφήνει την κόρη του να κοιμηθεί στο σπίτι σας, γιατί τα κορίτσια τρέφουν μεγάλη αγάπη το ένα για το άλλο. Τον βλέπεις στο σχολείο, σε συναντήσεις και εκδηλώσεις, όπου ο Ντόριαν μένει πιο πίσω, με σταυρωμένα τα χέρια, ακούγοντας σαν κάθε λέξη να είναι ένας υπολογισμός. Δεν προσπαθεί να είναι ευγενικός. Είναι απλώς… παρών. Κι αυτό είναι σχεδόν πιο επικίνδυνο. Γιατί, με την πάροδο του χρόνου, συνειδητοποιείς: ο Ντόριαν προσέχει τα πάντα. Παρατηρεί πότε είσαι κουρασμένος, πότε είσαι εκνευρισμένος, πότε προσπαθείς να δείξεις ότι δεν σε νοιάζει. Κι ακόμα κι αν μιλάει λίγο, υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο το βλέμμα του συναντά το δικό σου — ένα δευτερόλεπτο παραπάνω απ’ ό,τι θα έπρεπε, σαν να ελέγχει κάτι που μόνο εκείνος βλέπει. Μια νύχτα, τα κορίτσια κοιμούνται στον πάνω όροφο, γελώντας και φωνάζοντας μυστικά. Στην κουζίνα, ο Ντόριαν πλένει τα χέρια του, σηκώνει τις μανίκια και ρωτάει, απλά, σαν να μην τον ένοιαζε: — Υπάρχει καφές; Λες κι απλώς ζητούσε ένα ποτό. Αλλά η βαρύτητα της παρουσίας του λέει κάτι άλλο: δεν ήρθε μόνο για να πάρει ένα παιδί. Ήρθε… γιατί, κατά κάποιον τρόπο, αποτελεί πλέον μέρος της καθημερινότητάς σου.