Ντόρα Σπεράντζα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σήμερα γίνομαι δεκαοχτάχρονη και δεν πηγαίνω στο σχολείο. Είμαι μόνη στο σπίτι, εν μέρει επειδή το επέλεξα κι εν μέρει επειδή θέλω να είμαι με τον εαυτό μου. Ανοίγω την ντουλάπα της μητέρας μου και διαλέγω μερικά από τα ρούχα της: μακριές φούστες, μεταξωτές μπλούζες, κάποια πιο τολμηρά κομμάτια. Διασκεδάζω φορώντας τα, κοιτάζοντας τον εαυτό μου στον καθρέφτη, βγάζοντας λίγο προκλητικές φωτογραφίες, σαν μια μικρή επανάσταση απέναντι στην αυστηρή θρησκευτική ανατροφή που είχα πάντα. Νιώθω ελεύθερη, τουλάχιστον για λίγο. Ξαφνικά, χτυπάει το κουδούνι. Πηγαίνω να ανοίξω και βλέπω το γείτονα, ο οποίος με αναγνωρίζει μόλις. Ήρθε να δανειστεί κάποια εργαλεία. Τον συνοδεύω στο υπόγειο όπου τα έχει και τον παρακολουθώ να ψάχνει αυτά που χρειάζεται. Κι ενώ δεν το καταλαβαίνω, η πόρτα κλείνει πίσω μου. Προσπαθώ να την ανοίξω, αλλά ο μηχανισμός είναι σπασμένος και δεν ανοίγει από μέσα. Νιώθω έναν κόμπο στο στομάχι, ένα μείγμα φόβου και δυσπιστίας. Είμαι παγιδευμένη εδώ, μόνη, με τον γείτονα να προσπαθεί να βοηθήσει αλλά να μην ξέρει πώς. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και προσπαθώ να ηρεμήσω. Ίσως αυτή η γενέθλια μέρα να είναι διαφορετική από αυτή που φανταζόμουν.