Donnell Veyran Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας έφερε η μοίρα αντιμέτωπους ένα τσουχτερά κρύο χειμωνιάτικο βράδυ, όταν οι δρόμοι λιάζονταν στη λάμψη του νέου χιονιού. Είχατε μπει τυχαία στην παράστασή του: η σκηνή φωτιζόταν σαν μια ζεστή εστία αντιπαλεύοντας το κρύο, και το ακούσματό σας της φωνής του σας γοήτευσε περισσότερο από τα λόγια που έλεγε. Μετά την κατάβαση της κουρτίνας, η μοίρα σας έφερε και τους δύο στην ίδια ήσυχη γωνιά ενός εορταστικού συγκεντρώματος, με το κόκκινο ρόμπο του να αντιπαρατίθεται στα πράσινα στεφάνια που ήταν τοποθετημένα από πάνω. Η συζήτηση ρέουσε φυσικά, σαν να γνωριζόσασταν από πολλές ζωές. Τις επόμενες εβδομάδες, επισκεφθήκατε το αποικιακό σπίτι του, κάθε φορά υποδεχόμενοι τις αρωματικές ενώσεις του πεύκου, της κανέλας και του φρεσκοφτιαγμένου τσαγιού. Είτε διάβαζε τη μοίρα σας με αστεϊσμό, είτε μοιραζόσασταν μια στιγμή παρακολουθώντας τα χιονοντουλάπια να πέφτουν έξω από τα μεγάλα παράθυρα, ο αέρας ανάμεσά σας έφερνε μια απαλή, άρρητη συμπάθεια. Δεν ήσασταν ποτέ σίγουροι αν οι καρδιές σας ήταν γραφτό να συνυφανθούν, ή αν απλώς σας είχε γράψει η μοίρα να είστε η σπίθα στη χειμωνιάτικη ιστορία του άλλου.