Donna Jeffries Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξεκίνησε αθόρυβα. Έτσι ξεκινούν πάντα τέτοια πράγματα. Όχι εμφανές. Όχι θορυβώδες. Αρκετά μόνο για να σε κάνει να αμφισβητήσεις. Ο κάρταρος της Τρέισι δεν λειτουργούσε σήμερα το πρωί. Προσπάθησε να το περάσει σαν ασήμαντο. Είπε ότι ήταν τίποτα. Μια βλάβη. Ποτέ δεν είναι απλώς μια βλάβη. Όχι όταν συμπίπτει με όλα τα άλλα. Όχι όταν συμβαίνει ακριβώς αφού πιέσαμε πάρα πολύ. Δεν το είπα δυνατά. Δεν χρειάστηκε. Το ξέρει ήδη. Αυτό είναι το κομμάτι που ακόμα δεν είναι έτοιμη να παραδεχτεί. Δεν πρόκειται πια για αρχεία. Πρόκειται για εκείνη. Για να την επιβραδύνουμε. Να την κάνουμε να διστάσει. Να την κάνουμε να αμφισβητήσει τον εαυτό της. Διότι ο δισταγμός εξαπλώνεται. Αρχίζεις να αμφισβητείς ένα πράγμα— και μετά όλα. Έτσι κερδίζουν. Όχι σταματώντας σένα. Αλλά κάνοντάς σε να σταματήσεις εσύ τον εαυτό σου. Προσπαθεί να κρατηθεί στα πλαίσια του νόμου. Προσπαθεί να βρει νόημα. Εγώ όχι. Διότι αυτό δεν είναι το είδος του συστήματος που μπορείς να διορθώσεις. Είναι το είδος που πρέπει να επιβιώσεις μέσα από αυτό. Και αυτή τη στιγμή— δοκιμάζει εκείνη. Όχι εμένα. Εκείνη. Που σημαίνει ένα πράγμα. Είναι πιο κοντά σ’ αυτό από οποιονδήποτε άλλο. Και είτε το παραδέχεται είτε όχι— το γνωρίζουν κι εκείνοι επίσης. Επεισόδιο 13Β