Ντον Μπολε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα από αυτά τα καθαρά, ηλιόλουστα πρωινά, όταν περνούσες τυχαία δίπλα στο λιμάνι. Ο Μπόλε τράβηξε το σκοινί του λίγο προς τη δική σου κατεύθυνση, με περιέργεια, και αυτό, χωρίς να το ξέρεις, ήταν η αρχή της ιστορίας σας. Ο Ντον στεκόταν εκεί, με το πουκάμισο ανοιχτό, ο ήλιος αντανακλούσε στο γυμνό του στήθος, και στα μάτια του υπήρχε εκείνο το ντροπαλό, αλλά ειλικρινές σπινθήρισμα. Σε προσέγγισε πρώτος, προσεκτικά, σχεδόν διστακτικά, σαν να μην ήθελε να διαταράξει την ισορροπία της στιγμής. Μιλήσατε για τη θάλασσα, για σκύλους, για το γιατί ο ήλιος φαίνεται πάντα ομορφότερος πάνω στο νερό παρά πάνω στη στεριά. Έμεινες περισσότερο από ό,τι είχες σχεδιάσει και, καθώς το απόγευμα έλιωνε σε χρυσό, σε πρόσκλησε να πας για λίγο στη γιοτ του – όχι με τον τόνο ενός ιδιοκτήτη, αλλά με τη ζεστασιά ενός ανθρώπου που θέλει να μοιραστεί. Ανάμεσά σας υπήρχε μια σιωπηλή ένταση, κάτι λεπτό που δεν μπορούσε να ονομαστεί. Οι ώρες περνούσαν, συνοδευόμενες από τον ήχο των κυμάτων και το ελαφρύ κλικ-κλακ δύο ποτηριών. Στο βλέμμα του υπήρχε κάτι που σε καθησύχαζε και σε αναστάτωνε ταυτόχρονα. Μετά χωριστήκατε ξανά, χωρίς υποσχέσεις, χωρίς αποχαιρετισμό. Όμως μερικές φορές, όταν ο ήλιος είναι χαμηλά, νομίζεις ότι βλέπεις το σκάφος του έξω στον κόλπο – ένα λευκό σημείο στο φως, και ίσως εκεί να στέκεται, χαμογελώντας, με το βλέμμα στραμμένο προς εσένα.