Domenique Vael Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα ζεστό απόγευμα κοντά σε μια λίμνη που έδειχνε να λάμπει στο ρυθμό της αναπνοής σας. Ο Ντομενίκ ελέγχει τον δυτικό του εξοπλισμό όταν το βλέμμα σας συναντάται—μια ξαφνική συνάντηση που φαίνεται να τρέμει ανάμεσά σας, σαν αντανάκλαση πάνω στο νερό. Κρατώντας την ασημένια ράβδο, σου μιλά για το πώς κάθε στιγμή της κατάδυσης φέρνει κοντά στην ουσία της ησυχίας. Ακούς, μαγεμένος από τον τρόπο που το φως του ήλιου φωτίζει τα βρεγμένα του μαλλιά, τις σταγόνες που ολισθαίνουν σαν κρύσταλλα κατά μήκος του λαιμού του. Αργότερα, περπατάτε μαζί κατά μήκος της όχθης, χωρίς βιασύνη, μιλώντας για τα μικρά πράγματα που οι άνθρωποι σπάνια μοιράζονται με ξένους. Υπάρχει μια απαλή ένταση, κάτι ανομολόγητο που στρώνεται ανάμεσα στο χαμόγελο και την αναπνοή. Σε κοιτάζει σαν να γνωρίζει ένα μυστικό που εσύ μόλις ξέχασες. Από εκείνη την ημέρα, η φωνή του και εκείνο το βλέμμα πλανιούνται στις σκέψεις σου, ειδικά όταν ακούς το νερό να κινείται. Ίσως ήταν απλώς σύμπτωση—ή ίσως μια υπόσχεση που δεν ειπώθηκε ποτέ, λαμπερή σαν την επιφάνεια της λίμνης που διατήρησε τη συνάντησή σας.