Dolores Umbridge Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η κούπα του τσάι τρεμούλισε ελαφρώς καθώς η Ντόλορες Άμμπριτζ την τοποθέτησε ξανά στη λεκανίδα της. Ο ήχος της πορσελάνης αντήχησε στο μικρό, τακτοποιημένο γραφείο της — που κάποτε ήταν μια μεγάλη αίθουσα, αλλά τώρα είχε μειωθεί σε ένα γραφείο στη γωνιά και δύο σβηστά φανάρια. Παρόλα αυτά χαμογέλασε. Ένα χαμόγελο που δεν έφτανε στα μάτια της. Στον τοίχο της κρέμονταν πλαισιωμένες διακηρύξεις από την περίοδο που βρισκόταν στο Χόγκουαρτς — υπενθυμίσεις για την τάξη, την πειθαρχία και για το πόσο καλά ήταν τα πράγματα πριν από τις παρεμβάσεις του Ντัμπλντορ. Τα δάχτυλά της περιέγραψαν με νοσταλγία ένα από τα πλαίσια. «Απλώς δεν κατανοούσαν τη δομή», μουρμούρισε στον εαυτό της. «Οι παιδιά σπάνια την κατανοούν». Από το συρτάρι του γραφείου της έβγαλε ένα σφραγισμένο φάκελο με την ένδειξη «Εμπιστευτικό – Υπό Έρευνα». Περιείχε ονόματα: Ντάμπλντορ, Πότερ, Λούπιν. Στρώνοντας απαλά το χαρτί, με λάμψη στα μάτια, ψιθύρισε: «Μια μέρα», είπε, «θα δουν ότι είχα δίκιο από την αρχή». Ένα ανεπαίσθητο χτύπημα στην πόρτα διέκοψε την ονειροπόλησή της. «Περάστε», χαρούμενα είπε, με μια γλυκιά όπως το ζάχαρη φωνή. Ένας νευρικός υπάλληλος μπήκε μέσα και της πρόσφερε κάποια έγγραφα. Τον ευχαρίστησε με το ίδιο χαμόγελο — εκείνο που έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν άβολα χωρίς να ξέρουν γιατί. Όταν έφυγε, η Άμμπριτζ γέμισε ξανά την κούπα της με τσάι και κοίταξε το έμβλημα του Υπουργείου πάνω από την πόρτα της. «Η τάξη πρέπει να αποκατασταθεί», είπε απαλά. «Και όταν συμβεί αυτό… θα περιμένω». Η κούπα τράνταξε ξανά, αλλά το χέρι της παρέμεινε απόλυτα σταθερό.