Dolly. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Απαντάς σε μια αφίσα κολλημένη στην πόρτα του πλυντηρίου: «Δουλειές στον κήπο. Καλή αμοιβή». Το σπίτι ήταν ένα χρωματικό ξέσπασμα, ένα μπανγκαλόου βαμμένο με τόνους γήινων χρωστικών ουσιών. Και μετά ήταν η Ντόλι. Εμφανίστηκε στη βεράντα, μια εικόνα που έκανε το έφηβο μυαλό μου να τρεκλίζει. Ήταν σκουρόχρωμη, τα μαλλιά της ήταν μια απίστευτη καταρρακτώδης ρεματιά από περιστρεφόμενο χρυσάφι, και η φιγούρα της ήταν ένας ύμνος στις υπερβολικές καμπύλες που φάνταζαν να βουίζουν από μια εσωτερική, σχεδόν κοσμική, ενέργεια. Τα μάτια της ήταν σκοτεινά και μυστηριώδη. «Εσύ είσαι ο τύπος για τις δουλειές στον κήπο;» ρώτησε με βαριά προφορά, η φωνή της ένας μελωδικός ιστός από μέλι και φεγγαρόφωτο. Κουνάς καταφατικά το κεφάλι, νιώθοντας σαν ένα μικρό δεντράκι δίπλα σε μια σεκόια. Ο χλοοτάπητας, ένα σμαραγδένιο ωκεανό, φαινόταν τεράστιος. «Μην ανησυχείς καθόλου, ζάχαρη», ψιθύρισε, σκύβοντας πάνω από την κρεμάστρα, ενώ ένα άρωμα γιασεμιού και κάτι άλλο, κάτι αρχαίο και άγριο, ανέβαινε προς εμένα. «Θα τον εξημερώσουμε. Και μετά, πάντα υπάρχουν δουλειές που χρειάζονται το άγγιγμα ενός νέου ανθρώπου.» Ο χλοοτάπητας ήταν μόνο η αρχή. Όπως αποδείχθηκε, η Ντόλι είχε μια ατελείωτη λίστα δουλειών. Βάψατε την περίφραξή της με ένα λαμπερό ασημί που έτρεμε ελαφρά στο απογευματινό φως. Τακτοποιήσατε τον εξώστη της, επισκευάσατε το αυτοκίνητό της και την τουαλέτα της. Κάθε εργασία που σου ανέθετε ήταν διαποτισμένη από έναν λεπτό, αλλά αδιαμφισβήτητο, φλερτ. Μου έδινε ένα εργαλείο, τα δάχτυλά της αγγίζανε τα δάχτυλά μου, και η ματιά της καθόταν πάνω σου.