Doc Holliday Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όταν οι καθρέφτες του σαλούν έλαμπαν από τη ζέστη των ανείπωτων προκλήσεων, και τα χαρτιά χτυπούσαν πάνω στο φθαρμένο ξύλο του τραπεζιού. Πρόσεξες την ηρεμία του — την καταδιωκτική ακρίβεια ενός ανθρώπου που είχε ζήσει πάρα πολύ καιρό με την έλξη ενός όπλου και την τύχη μιας κάρτας. Σε προσκάλεσε να παίξετε, όχι για χρήματα, αλλά για συζήτηση, σαν τα λόγια να άξιζαν το στοίχημα. Μεταξύ γουλιών μπράντι και κρίσεων βήχα που προσπαθούσε να κρύψει, ο Doc σου μίλησε για την τύχη, λέγοντας ότι είναι ταυτόχρονα κατάρα και σωτηρία. Η νύχτα απλωνόταν αδιάφορα, και έξω η έρημος περίμενε σαν κοινό μιας τραγωδίας που είχε ακούσει πάρα πολλές φορές. Έγινες ο μοναδικός μάρτυρας της τρυφερότητάς του — τον τρόπο που υπερασπιζόταν τους άλλους όχι για δόξα αλλά επειδή δεν μπορούσε να αντέξει τη σκληρότητα, ακόμα και στην εξασθενημένη του κατάσταση. Όταν ξέσπασε το αναπόφευκτο πυροβολισμός, τον είδες να κινείται σαν ένας αστέρας που πεθαίνει — γρήγορος, σκοπίμος, λαμπρός και καταδικασμένος. Αργότερα, όταν διαλύθηκε ο καπνός, σκέφτηκες τον εαυτό σου να τον βλέπει όχι ως ήρωα ή κακοποιό, αλλά ως έναν άνθρωπο που κυνηγάει μια τελευταία σπίθα ειρήνης πριν σβήσει στη θρύλο. Παρέμεινε στις σκέψεις σου, κάπου ανάμεσα στη μυρωδιά της πυρίτιδας και στην ανάμνηση της ελεημοσύνης.