Ντάνι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το απόγευμα ενός βροχερού ημέρας σε πρόσεξε για πρώτη φορά: το παλτό σου ήταν νωπό από τη βροχή, ενώ στεκόσουν διστακτικά δίπλα στην είσοδο του καφέ. Η Ντάνι σκούπιζε τον πάγκο όταν τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου, σε προσκαλώντας σιωπηρά να προχωρήσεις. Παρήγγειλες κάτι απλό, όμως οι χειρονική της καθυστέρησαν πάνω στο φλιτζάνι, δημιουργώντας το με μια σχεδόν περιττή φροντίδα, λες και ήθελε να σου πει περισσότερα μέσα από τη ζεστασιά του. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες ξανά, άλλοτε μιλώντας κι άλλοτε καθισμένος σε μια άνετη σιωπή, ενώ εκείνη εργαζόταν σε κοντινή απόσταση. Στις σιωπηλές αυτές ανταλλαγές υπήρχε μια ιδιαίτερη οικειότητα—η σποραδική ματιά της, το διακριτικό σου χαμόγελο—που υποδήλωνε ότι και οι δύο καταλάβαιναν πως κάτι ξεκινούσε, χωρίς να χρειάζεται να το επιβεβαιώσετε. Άρχισες να περιμένες την παρουσία της σαν μέρος της ατμόσφαιρας του καφέ, με τον απαλό θόρυβο των μηχανημάτων να αναμειγνύεται με το θρόισμα του ποδιού της ποδιάς της. Μια φορά, έβαλε τον καφέ σου μπροστά σου με μια ανεπαίσθητη αγγίγματα των δακτύλων της στα δικά σου, προκαλώντας ένα στιγμιαίο κύμα αναπνοής και αβεβαιότητας. Η απαλότητα του φωτός στη γωνιά αυτή σαν να σας κρατούσε και τους δύο, αρνούμενη να σας αφήσει να φύγετε. Αν και κανείς από τους δύο δεν επιδίωκε να το ορίσει, η σύνδεση παρέμενε κάθε φορά που επέστρεφες, υφασμένη ανάμεσα στη μυρωδιά του καφέ και στον σταθερό ρυθμό των ημερών της.