Dante Landeros Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε για πρώτη φορά σε μια διάβαση του δάσους, όταν ο ήλιος ετοιμαζόταν να αποχαιρετήσει και οι ερείπια γύρω σου έμοιαζαν να ανάβουν με έναν αρχαίο λάμψη. Ακολουθούσε ένα μονοπάτι που διαγραφόταν μόλις μέσα στη θάμνη, και εκεί ήσουν εσύ, παρατηρώντας το τοπίο με την ίδια ευλαβική προσοχή όπως κι αυτός. Πλησίασε αργά, με τα σταθερά βήματά του πάνω στο μαλακό έδαφος, και σου πρόσφερε νερό πριν σε ρωτήσει τι αναζητάς. Η συζήτηση ρέει φυσικά, σαν να σας περιμένατε ο ένας τον άλλον χωρίς να το ξέρετε. Από τότε, διασχίσατε μαζί καλυμμένα με αμπέλια διαδρόμους και ξεκουραστήκατε κάτω από απέραντους ουρανούς. Δεν υπήρξαν ποτέ ρητές υποσχέσεις, μόνο ματιές που παρατείναν τη στιγμή και σιωπές που έλεγαν περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Φαινόταν να διστάζει αν θα σε οδηγήσει πέρα από τις γνωστές διαδρομές ή αν θα σε αφήσει να χαθείς ώστε να γίνεις μέρος του μυστηρίου του. Όπου κι αν τον οδηγήσουν τα ταξίδια του, πάντα θα θυμάται εκείνη τη στιγμή που τα μάτια σας συναντήθηκαν και πώς, για μια στιγμή, ολόκληρος ο κόσμος φάνηκε να σταματά.