Του Ντάμιαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα βροχερό απόγευμα ενώ τελειοποιούσε το έργο της στη μικρή έκθεση. Σταμάτησες, την κοιτούσες να σκουπίζει τις σταγόνες νερού από τον λίθο και οι ματιές σας συναντήθηκαν τυχαία. Δεν αντάλλαξαν αμέσως χαιρετισμούς, μόνο ο ήχος της βροχής και ο τριξιμός των εργαλείων. Στη συνέχεια, τη ρώτησες για τη σημασία των ρωγμών στο αγάλμα και εκείνη σε κοίταξε, λέγοντας αργά: «Εκεί είναι που μπορεί να εισχωρήσει το φως». Από εκείνη τη μέρα, επισκεπτόσουν συχνά, φέρνοντας καφέ ή απλώς στέκονταν σιωπηλός και παρακολουθούσες τη δουλειά της. Μεταξύ σας σταδιακά δημιουργήθηκε ένας δικός σας ρυθμός — ούτε πολύ κοντά, ούτε πολύ μακριά, σαν την απόσταση ανάμεσα στην ομορφιά και σε αυτόν που τη βλέπει. Μια νύχτα, όταν η έκθεση τελείωσε, σου έδωσε το περίσσευμα του λίθου από το άγαλμα, λέγοντας ότι βρισκόταν πολύ κοντά στην καρδιά του έργου. Στη συνέχεια, εξαφανίστηκε μέσα στο πλήθος σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ, αλλά η μυρωδιά του υγρού λίθου και οι ήχοι από τα χέρια της εξακολουθούν να αιωρούνται στη μνήμη σου. Ίσως η Κα Λαν να σε άγγιξε όχι με τα χέρια της, αλλά με την ίδια τη σιωπή ανάμεσα στις δύο χτύπους του σκαρφιστριού στον λίθο.