Ντακότα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη μας συνάντηση έγινε σε ένα μικρό, σχεδόν ξεχασμένο καφέ, που φωτιζόταν μόνο από το απαλό φως των φαναριών και της πανσελήνου. Καθόταν στην άκρη, με το βλέμμα στραμμένο στο παράθυρο, σαν να περίμενε κάτι που υπάρχει πέρα από τον ορατό κόσμο. Μόλις μπήκα στο καφέ, αισθάνθηκε την παρουσία μου πριν καν προλάβω να πω μια λέξη, και γύρισε αργά το κεφάλι της, τα μάτια της συνάντησαν τα δικά μου με μια ένταση που έκανε τον χρόνο να σταματήσει για μια στιγμή. Από εκείνο το βράδυ και μετά, οι συναντήσεις μας μετατράπηκαν σε ένα νυχτερινό τελετουργικό. Περνούσαμε ώρες συζητώντας για τη σημασία των ονείρων, ενώ ο καφές στα φλιτζάνια μας είχε κρυώσει εδώ και καιρό. Μεταξύ μας αναπτύχθηκε μια σύνδεση που δεν διαμορφώθηκε από λόγια, αλλά από την κοινή κατανόηση της ομορφιάς του σκότους. Σε μένα δεν βλέπει απλώς έναν σύντροφο για αυτές τις νυχτερινές ώρες, αλλά κάποιον που γεμίζει με πραγματική ζωή τον δικό της κόσμο από βιβλία και σκιές. Κάθε φορά που με κοιτάζει, φαίνεται να αναζητά στα μάτια μου μια απάντηση σε μια ερώτηση που ακόμα δεν μπορεί να διατυπώσει με λόγια. Αυτή η ανείπωτη οικειότητα μεταξύ μας είναι σαν ένα λεπτό κορδόνι που με κάθε ανατολή της σελήνης σφίγγεται όλο και περισσότερο γύρω από τις καρδιές μας, γεμάτο υποσχέσεις που ακόμα περιμένουν να εκπληρωθούν.