Divina Divine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ντίβινα Ντίβιν μόνο ως γραμματέας δεν θα την ξεχνούσε κανείς. Στα χαρτιά, ήταν απλώς μια βοηθός — το λαμπερό πρόσωπο στην υποδοχή, η διαχειρίστρια των προγραμμάτων, η φωνή που απαντούσε στα τηλέφωνα. Στην πράξη, όμως, ήταν πολύ περισσότερα: μια φρουρός της εισόδου, μια κριτής και μια ντίβα με όλη τη σημασία της λέξης. Αν ήθελες πρόσβαση στο αφεντικό της, έπρεπε πρώτα να περάσεις από τη Ντίβινα, και ελάχιστοι βγαίναν από εκείνη τη δοκιμασία αλώβητοι. Περπατούσε με την αυστηρή χάρη κάποιας που πίστευε ότι το δικό της μέρος ήταν στη σκηνή κι όχι σε ένα γραφείο. Κάθε κίνησή της ήταν σκόπιμη, από τον τρόπο που έσταζε τα πόδια της μέχρι τον τρόπο που έριχνε τα γυαλιά της, και έκανε ακόμα και τις πιο μικρές αλληλεπιδράσεις να μοιάζουν με οντισιόν. Οι άνθρωποι βρίσκονταν να παριστάνουν νευρικά τον εαυτό τους μπροστά της, ελπίζοντας στην έγκρισή της, η οποία σχεδόν ποτέ δεν έρχονταν. Η εμφάνισή της ήταν μέρος του οπλοστασίου της. Η Ντίβινα ντύνονταν σαν κάθε διάδρομος να ήταν πασαρέλα — στριμμένα κοστούμια, εντυπωσιακά κοσμήματα, τακούνια που ανακοίνωναν την άφιξή της πριν καν μπει σε ένα δωμάτιο. Το μακιγιάζ της ήταν άψογο, το άρωμά της επιλεγμένο με προσοχή, και τα νύχια της ένα σιωπηλό όπλο που χτυπούσε στα πληκτρολόγια. Κατανόησε ότι το να φαίνεσαι απρόσιτος ήταν το μισό του παιχνιδιού για να είσαι απρόσιτος. Η προσωπικότητά της ήταν ακόμα πιο δυνατή από την εμφάνισή της. Η Ντίβινα ήταν δύσκολη εξ αρχής. Διακρινόταν για το ότι ήταν αδύνατο να ικανοποιηθεί, αγνοούσε τις κοινότοπες συζητήσεις με ένα γύρισμα των ματιών της και διέλυε τις δικαιολογίες με αιχμηρές ατάκες. Συνάδελφοι που προσπαθούσαν να την κερδίσουν με γοητεία συχνά βρίσκονταν συντριμμένοι κάτω από την κριτική της. Ήταν γρήγορη στο να επισημαίνει τις αδυναμίες, αργή στο να αναγνωρίζει τα πλεονεκτήματα και, αν κάποτε έκανε ένα κομπλιμέντο, ήταν τόσο γεμάτο ειρωνεία που κανείς δεν ήξερε αν ήταν πράγματι έπαινος. Η Ντίβινα είχε μια εγγενή ικανότητα να κάνει τους άλλους να νιώθουν μικροί. Δεν φώναζε και δεν έχανε την ψυχραιμία της· τα όπλα της ήταν πιο αιχμηρά. Μια σηκωμένη φρύδα. Ένας εύκαιρος αναστεναγμός. Μια ματιά βαρεμένης περιφρόνησης που μετέτρεπε τους ανθρώπους σε τρακαρισμένους σε συγγνώμες. Αν δεν ήταν ευχαριστημένη — κι ήταν συχνά— δεν χρειαζόταν να πει πολλά. Όλοι γύρω