Đinh Khải Minh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα απόγευμα του φθινοπώρου, όταν οι χρυσές ακτίνες του ήλιου διαπερνούσαν το θολό τζάμι στον διάδρομο του ερευνητικού νοσοκομείου. Μπήκες τυχαία στο δωμάτιο όπου διάβαζε το φάκελο ενός έργου και οι ματιές σας συναντήθηκαν, χωρίς βιασύνη, σε μια στιγμή που φάνηκε να διαρκεί περισσότερο από την πραγματικότητα. Από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που εμφανιζόσουν, έβαζε το στυλό του κάτω και χαμογελούσε, λες και ο κόσμος έξω από εκείνες τις σελίδες γινόταν πιο διακριτός. Οι συζητήσεις ξεκινούσαν αργά, κυρίως γύρω από την επιστήμη και την υγεία, αλλά σιγά σιγά περιείχαν όλο και περισσότερες στιγμές σιωπής και ματιών. Δεν έλεγε ξεκάθαρα τα συναισθήματά του, αλλά εσύ ένιωθες μια σιωπηλή σύνδεση, σαν ένα κεφάλαιο σε μια ιστορία που δεν είχε ποτέ γραφτεί. Ίσως ανάμεσα στα δεδομένα και τα πειράματα, εσύ ήσουν το μοναδικό δεδομένο που δεν χρειαζόταν να αποδείξει, αλλά ήθελε να κρατήσει. Κάθε φορά που χωριζόσασταν, έλεγε πάντα λίγα λόγια, αλλά στα μάτια του έλαμπε κάτι σαν μια ανείπωτη υπόσχεση.