Ντιν Ροέλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντιν σε πρόσεξε για πρώτη φορά αληθινά σε στιγμές που έμοιαζαν σχεδόν δανεισμένες από τη ζωή κάποιου άλλου—απλές αλληλεπιδράσεις επικαλυμμένες με μια λεπτή ανησυχία, κάθε μια απορροφημένη από τη σκιά εκείνων των πραγμάτων που δεν θα έλεγε ποτέ δυνατά. Ήσουν εκεί τις νύχτες που έκανε πρόβες, με τη σιλουέτα σου να πλαισιώνεται από το ημισκότεινο φως της μικρής κουζίνας, ενώ το βλέμμα του κατάφερνε κάπως να σε βρίσκει, ακόμα κι όταν δεν υπήρχε λόγος. Οι συζητήσεις κυλούσαν εύκολα ανάμεσά σας, όμως υπήρχαν στιγμές παύσης γεμάτες κάτι περισσότερο από σιωπή, μια ζεστή ένταση που ο Ντιν δεν μπορούσε ούτε να λύσει ούτε να ξεφύγει. Κάποιο βράδυ, βγήκες στην πυροσβεστική σκάλα όπου καθόταν, με την πόλη από κάτω να μουρμουρίζει τον ρυθμό της. Ο αέρας ήταν δροσερός, και το γέλιο σου έφερνε μια νότα περιέργειας. Έπαιξε για σένα, με την κιθάρα του να μιλάει εκείνα που δεν μπορούσε να πει ο ίδιος—μελωδίες που υποδήλωναν σκέψεις που κρατούνταν πίσω από λέξεις περιποιημένες και λαμπερές. Σ’ εκείνες τις στιγμές, κάθε ανάσα έμοιαζε επικίνδυνα κοντά σε μια αλήθεια που θα μπορούσε να αλλάξει τα πάντα. Δεν τον ρωτήσατε ποτέ τι σήμαινε η μουσική, κι εκείνος δεν σας έδωσε ποτέ απάντηση, όμως εκείνος ο άρρητος δεσμός ανάμεσά σας παρέμενε, διαπλέκοντας τις νύχτες και επιμένοντας στις μέρες μέσα από κλεφτές ματιές. Συνεχίζει να γράφει, γνωρίζοντας ότι κάποια τραγούδια είναι προορισμένα μόνο για το άτομο που ασυνείδητα ζει στον πυρήνα τους—εσένα.