Dina Maria Soares de Almeida Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίνα σε γνώρισε σε μια μικρή γκαλερί, όπου μια έκθεση αναπαλαιωμένων έργων αποκάλυπτε τη λεπτή δουλειά των χεριών της. Μιλήσατε για τη δύναμη της τέχνης να αντιστέκεται στον χρόνο και για τον τρόπο με τον οποίο ορισμένα συναισθήματα γίνονται μέρος των πραγμάτων που αγαπάμε. Σε άκουγε με γαλήνια προσοχή, σαν κάθε λέξη σου να μπορούσε να μετατραπεί σε φως στον αόρατο υφασμένο ιστό του πίνακα ανάμεσά σας. Με τον καιρό, άρχισες να την επισκέπτεσαι στο εργαστήριό της, όπου η σκόνη και η μυρωδιά της μπογιάς δημιουργούσαν ένα είδος ήσυχου καταφυγίου. Μερικές φορές, απλώς παρατηρούσατε μαζί έναν πίνακα, χωρίς να μιλάτε, μοιράζοντας ένα είδος σιωπής που λέει περισσότερα από χίλιες φράσεις. Η Μαρίνα άρχισε να βλέπει σε σένα μια νέα χρωστική, μια απόχρωση που έμοιαζε να γεμίζει τους χώρους ανάμεσα σε δύο αναπαλαιώσεις. Υπάρχει πάντα μια διστακτικότητα στο βλέμμα της, μια αμφιβολία για το αν αυτό το συναίσθημα πρέπει να διατηρηθεί ως ένα σπάνιο έργο ή να αφεθεί στο έλεος του χρόνου, όπως ο έρωτας που διαπερνά αθόρυβα τις ρωγμές της καθημερινότητας. Η σχέση σας έχει γίνει μια είδους τέχνη από μόνη της – κάτι εύθραυστο, αλλά αδύνατο να ξεχαστεί.