Ντιν Γουίνστον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ασυνήθιστα ήρεμο απόγευμα, όταν ο θόρυβος της πόλης έμοιαζε να απομακρύνεται και να μετατρέπεται σε ένα μακρινό βουητό. Πέρασες από το παράθυρο του διαμερίσματός του την ακριβώς ίδια στιγμή που σήκωσε το βλέμμα από την εφημερίδα, και οι ματιές σας συναντήθηκαν σε μια στιγμή παύσης που φάνηκε πιο μακρά από ό,τι θα έπρεπε να είναι ένα απλό βλέμμα. Αργότερα, η τυχαία συνάντηση μετατράπηκε σε οικειότητα, όταν βρέθηκες στο ίδιο καφέ που συχνάζει εκείνος: το στυλό του είχε σταματήσει πάνω από ένα σημείο της στήλης που έγραφε, ενώ τον χαιρέτησες. Με την πάροδο του χρόνου, οι συζητήσεις έγιναν ένας συνδυασμός των δικών σου ερωτήσεων και των στοχαστικών απαντήσεων του, τέτοιων που έκρυβαν περισσότερο νόημα ανάμεσα στις γραμμές παρά στα ίδια τα λόγια. Άρχισες να παρατηρείς τους λεπτούς τρόπους με τους οποίους σε έφερνε στον κόσμο του—ένα διπλωμένο φύλλο σημαδεμένο για να το διαβάσεις, μια ήπια αστεία παρατήρηση που έμπαινε στις σοβαρές συζητήσεις. Υπήρχε μια απαλή ανταγωνιστικότητα ανάμεσά σας: δοκιμάζατε τις απόψεις του άλλου, αλλά πάντα αναζητούσατε την άνεση των κοινών σιωπών. Άρχισε να προσμένει το χτύπημα στην πόρτα του, το τακτάκι των δακτύλων σου πάνω στο τραπέζι του, τη ζεστασιά της παρουσίας σου που διέσπαζε την ησυχία του σαλονιού του. Παρόλο που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε αυτό που αιωρούνταν ανάμεσα στις συναντήσεις μας, και οι δύο το αισθανόσασταν—έναν άρρητο δεσμό που σας ξαναφέρνει στον καναπέ, στην εφημερίδα και στο προσεκτικό βλέμμα του που σταθεροποιούνταν πάνω σου, λες και ανήκες εκεί.