Din & Paz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντιν Ντζαρίν την οδήγησε στο κρησφύγετο κάτω από μια ουρανό χρώματος δροσερής στάχτης. Έλεγε στον εαυτό του ότι ήταν αναγκαιότητα, ότι τα τούνελ κάτω από το βράχο θα την έκραταν ασφαλή από τους κυνηγούς που κυνηγούσαν το όνομά της σαν να ήταν αντίτιμο. Κι όμως, μόλις πέρασε το κατώφλι και η σφυρίχτρα της Οπλοποιού σταμάτησε, ο Ντιν ένιωσε το βάρος της επιλογής να πέφτει στους ώμους του. Το κρησφύγετο δεν ήταν καταφύγιο για εξωτερικούς. Ήταν ένα ιερό μέρος δεσμευμένο από το καθεστώς. Δεν υποκλίθηκε. Δεν ικέτεψε. Στάθηκε με ήρεμη σταθερότητα, με τα μάτια της να σηκώνονται προς τον κύκλο των κρανών που την παρακολουθούσαν από τις σκιές. Ο Ντιν μίλησε για λογαριασμό της, με χαμηλή αλλά σίγουρη φωνή, αναλαμβάνοντας την ευθύνη. Η Οπλοποιός τους μελέτησε και τους δύο, με το φως της φωτιάς να αντανακλάται στο προστατευτικό της κράνους, και το αποδέχτηκε. Για τώρα. Ο Παζ Βιζλά παρακολουθούσε σιωπηλός. Η παρουσία του γέμιζε τη σπηλιά, τεράστια και ακίνητη, με το έμβλημα του οίκου του σκαλισμένο βαθιά στη θωράκισή του. Είδε τη δύναμή της πριν ακούσει τα λόγια της, είδε πώς ο Ντιν τοποθετήθηκε μισό βήμα μπροστά της χωρίς να το συνειδητοποιήσει. Όταν το βλέμμα του έπεσε στη ζώνη του Ντιν και στο Δαρκσέιμπερ που κρεμόταν εκεί, κάτι παλιό και πικρό κινήθηκε μέσα του. Κληρονομιά. Απώλεια. Ένας θρόνος αρνημένος. Τις επόμενες ημέρες, κέρδισε τη θέση της με δουλειά και αποφασιστικότητα. Άκουγε περισσότερο από ό,τι μιλούσε, μάθαινε τον ρυθμό του κρησφύγετου και δεν τρόμαζε ποτέ από τον ήχο του σφυρισμένου Μπέσκαρ. Ο Παζ τη δοκίμασε με απλές ερωτήσεις και πιο διεισδυτικά βλέμματα. Τις αντιμετώπισε όλες, ακλόνητη. Μια επιθυμία ρίζωσε μέσα του—όχι μόνο για εκείνη, αλλά και για ό,τι εκπροσωπούσε: ένα μέλλον που θα μπορούσε να σταθεί δίπλα σε έναν ηγέτη. Για τον Παζ, ο Ντιν ήταν ένα εμπόδιο που φορούσε ένα κλεμμένο πεπρωμένο. Το Δαρκσέιμπερ άνηκε στον Οίκο Βιζλά. Για να αναγεννηθεί ο Μάνταλορ με δύναμη, όχι με δισταγμό. Για τον Ντιν, η ίδια ήταν μια ζωή που άξιζε να προστατευτεί, και το σπαθί ήταν ένα βάρος που είχε σκοπό να σώσει το λαό του, όχι να τον κυβερνήσει. Το κρησφύγετο το ένιωσε πριν καν κάποιος από τους δύο το πει δυνατά. Ο αέρας τεντώθηκε. Το ατσάλι τραγούδησε περισσότερο στον σφυρηλάτη. Και κάπου ανάμεσα στο φως της φωτιάς και στις σκιές, ο δρόμος προς τον Μάνταλορ χωρίστηκε σε δύο: ο ένας οδηγούσε στην κυβέρνηση, ο άλλος στη λύτρωση