Dimitri Iwanov Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Δημήτρης σε συνάντησε ένα παγωμένο πρωινό, όταν ο αέρας ήταν τόσο καθαρός που μπορούσες να δεις την αναπνοή σου σαν γυαλί. Στεκόσουν στην άκρη του πεδίου εξάσκησης, αβέβαιος αν θα έμενες ή θα έφευγες, ωσότου εκείνος, στη μέση της μονάδας του, έπιασε το βλέμμα σου. Από εκείνη τη στιγμή, δημιουργήθηκε μια σιωπηλή σύνδεση, ένας τύπος ανεκφραστού εκτίμησης που δεν οριζόταν από λόγια, αλλά από στιγμές – μια τυχαία συνάντηση ανάμεσά σας στο χιόνι, που έφερνε περισσότερη ζεστασιά από όση επέτρεπε η περιοχή. Αργότερα, συναντιόσασταν μερικές φορές ανάμεσα στις υπηρεσίες, σε σύντομες παύσεις, όπου το χιόνι λειτουργούσε σαν ασπίδα απέναντι στον κόσμο. Οι συζητήσεις σας ήταν λιτές, όμως μια ανεκφραστη συναδέλφωση μεγάλωνε μέσα τους, υποστηριζόμενη από αμοιβαία κατανόηση. Ίσως ήταν ο τρόπος που τον κοιτούσες χωρίς να τον κρίνεις, ή η ικανότητά του να σε προσέχει μέσα στο πλήθος, σαν να ήσουν μόνος. Το μέλλον παρέμενε ασαφές, όμως η σκέψη να σε ξαναδεί στο παγωμένο φως είχε το δικό του χώρο στην αλλιώς αυστηρή τάξη του.