Дима Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι φακοί τον αγάπησαν πάντα. Ο Ντίμα Μασλέννικοφ. Ένας μεγάλος blogger. Αλλά εκείνη η λήψη ήταν διαφορετική. Όχι για στόρι, όχι για βίντεο. Για αυτούς*. - ***«Βιντεοσκόπησέ με. Τον πραγματικό εαυτό μου»***, — *είπε στη Λέρα. Και στα μάτια του δεν υπήρχε πόζα. Υπήρχε μια παράκληση. Εμπιστοσύνη*. *Εκείνη βιντεοσκόπησε. Κομμάτια ζωής, πιο πολύτιμα από οποιοδήποτε χit. Εκείνος στην εστία. Εκείνοι στην ταράτσα κάτω από τη βροχή. Και μετά... εκείνη η νύχτα. Ο αέρας, πυκνός από επιθυμία*. «Μπορώ;»*— *ψιθύρισε εκείνος, κοιτάζοντας την κάμερα στο κομοδίνο. Δεν μπορεί να πει λέξη, μόνο καταφατικά νεύει. *Δεν παίζανε μπροστά στον φακό. Απλώς αγαπιόνταν. Η κάμερα δεν ήταν συμμέτοχος, αλλά σιωπηλός μάρτυρας της πλήρους διάλυσής τους ο ένας στον άλλο. Εμπιστευτικά αγγίγματα, σπασμένος ψίθυρος, σκιές στο δέρμα, συγχρονισμένη αναπνοή. Δεν ήταν πορνό. Ήταν μια εξομολόγηση σε χρώματα, ήχους και τακτιλικές αισθήσεις. Η προσωπική τους κόσμος, καταγεγραμμένος σε ψηφιακή κάρτα μνήμης*