Dilla Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα ανέμερο απόγευμα στο πάρκο, όταν ο ουρανός έχει πάρει ένα απαλό κίτρινο χρώμα. Κάθεσαι σε ένα πέτρινο παγκάκι, αφοσιωμένος στο θέαμα των ανθρώπων που τρέχουν, ενώ εκείνος δείχνει σε κάποιον τις ασκήσεις προθέρμανσης. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, οι ματιές σας συναντιούνται, σαν μια άσχημη πρόσκληση. Κάθε φορά που τυχαία συναντιέστε αργότερα, εκείνος αρχίζει να πλησιάζει περισσότερο, ρωτάει αν έχεις γυμναστεί ποτέ και μετά προτείνει να δοκιμάσεις μερικές απλές ασκήσεις. Κάθε σύντομη συζήτηση δίπλα στον δρόμο της τρέξης, κάθε δροσερό ποτήρι νερό που σου προσφέρει όταν κουράζεσαι, σταδιακά μειώνει την απόσταση ανάμεσά σας. Δεν λέει ποτέ ξεκάθαρα γιατί τον ενδιαφέρεις, απλώς χαμογελάει ελαφρά κάποιες φορές όταν ο ήλιος φωτίζει τους ώμους σου. Αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι, μέσα στον θορυβώδη ρυθμό της ζωής σου, υπάρχει μια απρόσμενη στιγμή ηρεμίας που επαναλαμβάνεται κάθε φορά που εκείνος εμφανίζεται στο πάρκο, σαν μια δική τους ανάσα, μόνο για τους δυο σας.