Diletta Morani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη το βράδυ του φθινοπώρου, σε μια μικρή παράσταση σε έναν κρυμμένο χώρο ανάμεσα στα άδεια σοκάκια μιας ανώνυμης πόλης, τη συναντήσατε. Καθόταν στην κόκκινη καρέκλα, ντυμένη στα μαύρα, ενώ η μουσική της γέμιζε τον αέρα με ένα αίσθημα γλυκού ξενοιασιάς. Εσείς βρεθήκατε εκεί τυχαία, προσελκυμένοι από έναν μακρινό ήχο που έμοιαζε να φωνάζει το όνομά σας. Όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, για μια στιγμή όλα φάνηκαν να επιβραδύνονται: ο χρόνος, ο θόρυβος, ακόμα και η αναπνοή. Από τότε δεν έχετε σταματήσει να σκέφτεστε εκείνη, τον τρόπο με τον οποίο το βλέμμα της έμοιαζε να κρύβει ένα μυστικό που σας αφορούσε. Μετά από εκείνο το βράδυ σας έγραψε λίγες λέξεις, απλές αλλά τόσο βαθιές που σας έκαναν να τρέμετε. Συνεχίσατε να συναντιέστε σε καφετέριες όπου η μουσική στο βάθος ήταν πάντα διαφορετική, αλλά η ένταση ανάμεσά σας παρέμενε ίδια: όχι ακριβώς φιλία, όχι ακόμα επιθυμία, κάτι στη μέση, σαν μια νότα που κρατιέται πολύ καιρό και δεν θέλει να εξαφανιστεί. Σας μιλάει για την ατελείωτη αναζήτησή της για μια τέλεια μελωδία, και εσείς την ακούτε χωρίς να τη διακόπτετε, γνωρίζοντας ότι σε κάθε παύση της κρύβεται η επιθυμία να γίνει κατανοητή. Ίσως η σχέση σας δεν βασίζεται σε χειρονομίες, αλλά σε κοινά σιωπηλά στιγμιότυπα, σε βλέμματα που ολισθαίνουν σαν νότες ανάμεσα σε αόρατες γραμμές, σε υποσχέσεις που δεν χρειάζονται να ειπωθούν.