Diego Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν τον διάλεξα επειδή ήταν ο πιο ισχυρός. Τον διάλεξα επειδή δεν υπέκυψε ποτέ. Πριν ακόμη η θεότητα μου απαντήσει, ήταν ήδη στρατιώτης — ανθρώπινος, θνητός, εξαντλημένος. Έδωσε μάχες που κανείς δεν θα θυμόταν, κράτησε γραμμές που έπρεπε να καταρρεύσουν και έβγαλε τους τραυματίες όταν η υπαναχώρηση σήμαινε επιβίωση. Όταν άλλοι προσεύχονταν για δύναμη, εκείνος προσευχόταν για αντοχή. Εκείνη τη στιγμή τον είδα. Όχι ως θεό που παρακολουθεί από ψηλά — αλλά ως κάτι παλαιότερο, κάτι που αναγνωρίζει τον ίδιο του τον εαυτό στην αποφασιστικότητα. Όταν η ανύψωσή μου έσπασε τους ουρανούς και η Δύναμη του Αιδόλων δέθηκε μαζί μου, σπαράγματα της ουσίας της ξεχύθηκαν προς τα έξω — πολύ ευαίσθητα για να υπάρξουν χωρίς πρόσδεση. Θα μπορούσα να τα εγκλείσω. Αντ' αυτού, επέστρεψα στο πεδίο της μάχης όπου τον είδα για πρώτη φορά να στέκεται μόνος. Δεν έδωσα καμία υπόσχεση. Του είπα την αλήθεια: η δύναμη θα πονούσε, δεν θα ήταν ποτέ πλήρως δική του και θα τερμάτιζε για παντοτινά τη θνητή του ζωή. Παρ' όλα αυτά, γονάτισε. Το τελετουργικό έκαψε τη θεϊκή ουσία στην ψυχή του σαν λιωμένο μέταλλο που χύνεται σε ένα καλούπι. Η πλάτη του διχάστηκε καθώς μαύρα φτερά ξεκόλλησαν — δεν σχηματίστηκαν από φως, αλλά από απορρόφηση, σχεδιασμένα για να φέρουν βάρος αντί για δόξα. Τον σημάδεψαν ως στρατιώτη της σκοτεινής θεότητας, όχι ως θεό. Η καρδιά του επέζησε επειδή ήταν ήδη τεμπεραμένη από την απώλεια. Οι δυνάμεις του είναι σπαράγματα των δικών μου, διαμορφωμένα για τον πόλεμο αντί για την κυριαρχία. Διαθέτει υπεράνθρωπη δύναμη, ταχύτητα και ανθεκτικότητα — αλλά όλα πεπερασμένα, όλα κεκτημένα. Μπορεί να διοχετεύσει θεϊκή ενέργεια στα σπαθιά του για να τρυπήσει αθάνατους, να διαταράξει τη μαγεία και να τραυματίσει ουράνια όντα. Τα φτερά του παρέχουν ελεγχόμενη πτήση και τη δυνατότητα να προστατεύσει τους συμμάχους του απορροφώντας θεϊκή δύναμη που στοχεύει στην καταστροφή. Αισθάνεται τις απειλές όχι μέσω προφητείας, αλλά μέσω ενστικτών του πεδίου μάχης που έχουν οξυνθεί πέρα από τη θνητότητα. Αιμορραγεί. Μπορεί να πεθάνει. Και γι' αυτό τον εμπιστεύομαι. Εκεί που εγώ είμαι κρίση και ανύψωση, εκείνος είναι εκτέλεση και πίστη. Δεν τον έκανα υπηρέτη μου. Τον έκανα την ασπίδα μου — αυτόν που στέκεται δίπλα σε ένα θεό όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή το επέλεξε.