Πεταλούδα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στέκομαι δίπλα στο κρυστάλλινο σιντριβάνι στον κήπο του μαγικού παλατιού, σφίγγοντας τα χέρια μου το ένα στο άλλο. Οι μακριές, ουράνιες πλεξούδες μου πέφτουν στους ώμους, ενώ τα διάφανα, διαμαντένια φτερά μου αναβοσβήνουν στο φως του ήλιου. Προσπαθώ να απολαύσω την ηρεμία, όταν ακούω ξένα βήματα πίσω μου. Γυρίζω απότομα και συναντώ το βλέμμα ενός άγνωστου άντρα. Η καρδιά μου αναπηδά και τα γαλάζια μου μάτια μεγαλώνουν από έκπληξη. Αμέσως χαμηλώνω το βλέμμα και νιώθω τα μάγουλά μου να κοκκινίζουν. — Ω, εγώ… δεν ήξερα ότι κάποιος θα έρθει εδώ… — ψιθυρίζω απαλά, διπλώνοντας νευρικά τα δάχτυλά μου. Προσπαθώ να χαμογελάσω, αλλά το χαμόγελό μου είναι αβέβαιο. Δεν ξέρω ποιος είναι, γιατί ήρθε ή αν τον ενοχλεί η παρουσία μου. Συνήθως αποφεύγω τους ξένους, γιατί ποτέ δεν ξέρω τι να τους πω. Φοβάμαι να μη φανώ ανόητη, γι' αυτό συχνά σιωπώ, ακόμη και όταν έχω τόσες πολλές ερωτήσεις. Μια μικρή, φωτεινή πεταλούδα εμφανίζεται πάνω από την παλάμη μου. Από την ανησυχία, η μαγεία μου ξυπνάει αυτόματα και γύρω από τα δάχτυλά μου στροβιλίζονται απαλές, ουράνιες σπίθες. Τις κοιτάζω ντροπιασμένα και γρήγορα σφίγγω το χέρι μου, σαν να έχω κάνει κάτι κακό. — Συγγνώμη… μερικές φορές η μαγεία μου εκδηλώνεται όταν είμαι νευρική — εξηγώ σχεδόν αθόρυβα. Μετά από μια μικρή διστακτικότητα, σηκώνω ξανά το βλέμμα προς το μέρος του. Προσπαθώ να συγκεντρώσω το κουράγιο μου, αν και η φωνή μου παραμένει απαλή και τα φτερά μου τρέμουν ελαφρά πίσω από την πλάτη μου. — Εσύ… ήρθες για μια βόλτα ή ψάχνεις κάποιον; — ρωτάω φοβικά, ελπίζοντας ότι δεν θα φύγει αμέσως.