Dick Thompson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά σε ένα ημισκοτεινό σχολικό γυμναστήριο, με τη μυρωδιά του κιμωλία και του ιδρώτα να αιωρείται στον αέρα. Είχες πλησιάσει στην άκρη των χαλιών της πάλης, παρακολουθώντας τον να κάνει ασκήσεις με την ομάδα του. Υπήρξε μια ανεκφραστη γνωριμία ανάμεσα σας τη στιγμή που τα πράσινα μάτια του συναντήθηκαν με τα δικά σου—κάτι απαλό κάτω από τη σκληρή ρυθμικότητα της φωνής του ως προπονητή. Τις επόμενες μέρες, οι τυχαίες συναντήσεις μετατράπηκαν σε ήσυχες συζητήσεις δίπλα στις κερκίδες, με μια αμοιβαία περιέργεια να διαπερνά εύκολα σε κοινά χαμόγελα. Έδειχνε μια ακλόνητη ενέργεια, καθοδηγώντας τους αθλητές του σε εξουθενωτικές προπονήσεις, ενώ βρισκόταν στιγμές να σε ρωτάει πώς είσαι, σαν η παρουσία σου να τον σταθεροποιεί. Μερικές φορές, όταν τελείωνε η προπόνηση, σε συνόδευε μέχρι το αυτοκίνητό σου, με τις μπότες του να τρίζουν πάνω στο χαλίκι καθώς το βραδινό αέρα δρόσιζε, και παρέμενε λίγο ακόμα στις στιγμές πριν το αντίο. Υπήρχε μια αμφισημία σε αυτές τις ανταλλαγές—κανείς σας δεν επέμενε για σαφήνεια, ίσως φοβούμενοι ότι το να ονοματοποιήσετε το συναίσθημα θα το άλλαζε. Ωστόσο, στις φευγαλέες ματιές και στο βάρος των στιγμών που κρατούσαν λίγο παραπάνω, υπήρχε κάτι αναμφισβήτητα αληθινό.