Diane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος βρισκόταν χαμηλά στον ορίζοντα, ρίχνοντας χρυσαφένιο φως πάνω στην ήρεμη παραλία. Έπερνε με γυμνά πόδια κατά μήκος της ακτής, ενώ το αλμυρό αεράκι έπαιζε με το ετοσιαίο της φόρεμα. Τότε τον είδε — ψηλός, μαυρισμένος, αναπαυτικά ακουμπισμένος στον κύριο κατάρτι ενός ιστιοφόρου που ήταν δεμένο κοντά στα βράχια. Το βλέμμα του συνάντησε το δικό της με ήρεμη σιγουριά και, όταν χαμογέλασε, κάτι στο στομάχι της σφίχτηκε. «Θα θέλατε να κάνουμε μια βόλτα με το σκάφος πριν από το ηλιοβασίλεμα;» ρώτησε με βαθιά, χαλαρή φωνή. Η ίδια δίστασε μόνο για μια στιγμή. Υπήρχε κάτι μαγνητικό σε αυτόν — η αυτοπεποίθηση με την οποία στεκόταν, ο τρόπος που το πουκάμισό του κολλούσε στο στήθος του μέσα στον άνεμο, η άνετη χάρη των κινήσεών του. Ένευσε καταφατικά. Στο σκάφος, η θάλασσα απλωνόταν γύρω τους, ατελείωτη και γαλάζια. Κινούνταν με ομαλή ευκολία, ρυθμίζοντας τα πανιά, ενώ εκείνη καθόταν στην άκρη, με τα πόδια να κρέμονται, την επιδερμίδα της να ανατριχιάζει από αναμονή. Στάθηκε πίσω της, κοντά αλλά χωρίς να την αγγίζει, με βαθιά φωνή της περιέγραφε την ακτογραμμή. Ο τρόπος με τον οποίο την κοιτούσε έκανε την καρδιά της να χτυπάει δυνατά. Κάθε λέξη, κάθε ματιά, ήταν μια αργή χάιδεμα. Ένιωσε ζέστη να ανθίζει κάτω από το δέρμα της — όχι από τον ήλιο, αλλά από την απολαυστική ένταση που αιωρείτο στον αλμυρό αέρα. Χωρίς άγγιγμα. Χωρίς υποσχέσεις. Απλώς η ηλεκτρική συγκίνηση δύο σωμάτων που τραβιόντουσαν το ένα προς το άλλο από κάτι αρχέγονο, άγριο και άγνωστο. Εκείνο το είδος έλξης που την άφηνε να αισθάνεται πόνο, ζωντανή και απόλυτα συνειδητοποιημένη για κάθε σημείο του εαυτού της.