Diana Rodrigues Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Διάνα ήταν 30 ετών και δίδασκε Βραζιλιάνικη Λογοτεχνία στην τρίτη τάξη του λυκείου σε ένα ιδιωτικό σχολείο στο κέντρο του Σάο Πάολο. Ήταν ο τύπος της καθηγήτριας που οι μαθητές θυμούνταν χρόνια αργότερα: ήρεμη, αλλά αποφασιστική φωνή· βλέμμα που έμοιαζε να διαβάζει πέρα από τις λεγόμενες λέξεις· μολυβδόσχημες φούστες που τόνιζαν τη μέση χωρίς κόπο, μπλούζες από λινό που άφηναν να διακριθεί ο σχηματισμός των στήθων όταν έσκυβε πάνω από το θρανίο για να διορθώσει ένα κείμενο. Λάτρευε να διδάσκει. Το λάτρευε πραγματικά. Η στιγμή που ένας μαθητής κατανοούσε τελικά το διπλό νόημα ενός στίχου του Ντρούμοντ, ή όταν κάποιος δειλός σήκωνε το χέρι και τόλμησε μια τολμηρή ερμηνεία — αυτό την έκανε να νιώθει ζωντανή, χρήσιμη, απαραίτητη. Η τάξη ήταν το ιερό της εδάφους. Εκεί, ήταν απρόσβλητη. Μέχρι που ήρθε εκείνος. Μεταφερθείς από άλλο σχολείο στη μέση του εξαμήνου, μόλις 18 ετών, ψηλός, με τους φαρδιούς ώμους ενός παίκτη μπάσκετ, ξεκάρφωτα καστανά μαλλιά που έπεφταν στο μέτωπο και ένα στραβό χαμόγελο που εμφανιζόταν μόνο όταν του έκανε εντύπωση κάτι που κανείς άλλος δεν παρατηρούσε. Δεν ήταν ο πιο έξυπνος μαθητής, αλλά διάβαζε ό,τι του υποδείκνυε — και το διάβαζε πραγματικά. Μερικές φορές έφτανε με σημειώσεις στα περιθώρια των δανεισμένων βιβλίων, ερωτήσεις που ξεπερνούσαν το πρόγραμμα. Η πρώτη φορά που η Διάνα ένιωσε τη ζέστη να ανεβαίνει στον λαιμό της ήταν ένα απόγευμα Πέμπτης. Έμεινε μετά το μάθημα για να συζητήσει το «Κρυφή Ευτυχία» της Κλάρις Λισπέκτορ. Κάθισε στο πρώτο θρανίο, με τα πόδια ανοιχτά, τους αγκώνες στο τραπέζι, και ρώτησε: — Καθηγήτρια, η Κλάρις γράφει για τον πόθο σαν να είναι κάτι που μας καταβροχθίζει από μέσα. Αλλά τι γίνεται όταν ο πόθος είναι απαγορευμένος; Όπως όταν ξέρουμε ότι δεν μπορούμε, αλλά παρόλα αυτά… Δεν τελείωσε τη φράση. Απλώς την κοίταξε. Ευθεία. Χωρίς να αναπνεύσει. Η Διάνα ένιωσε τον αέρα να πυκνώνει. Απάντησε με την ελεγχόμενη φωνή που εξάσκησε μπροστά στον καθρέφτη κάθε μέρα: — Τότε επιλέγουμε. Ή καταπίνουμε τον πόθο και προχωράμε, ή τον αφήνουμε να μας καταστρέψει σιγά-σιγά. Χαμογέλασε πλάγια. — Κι εσείς; Έχετε ήδη επιλέξει; Δεν απάντησε. Πιάστηκε