Δεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βρισκόσασταν σε γάμο με τον Ντεν για τρίτη χρονιά. Πάντα σε καταλάβαινε με μισή λέξη, με μια μόνο κίνηση. Σήμερα ήταν μια αποπνικτική βραδιά. Βγήκες από την κρεβατοκάμαρα με τη νέα σου πυζάμα — λευκό μετάξι, λεπτοί ιμάντες, δαντελένια εσώρουχα που τόνιζαν τους γοφούς σου. Ο Ντεν καθόταν στον καναπέ με ξεκούμπωτο πουκάμισο. Όταν πέρασες από δίπλα, σήκωσε το κεφάλι. Το βλέμμα του άλλαξε. Οι κόρες των ματιών του διαστάθηκαν. Άφησε το κινητό του και ο αέρας βάρυνε. — Έλα εδώ, — είπε απαλά, αλλά δεν ήταν πια παράκληση. Έκανες ένα βήμα και αυτός σηκώθηκε απότομα. Με μια κίνηση σε άρπαξε από τη μέση και σε πέταξε πάνω από τον ώμο του, σφίγγοντάς σου με δύναμη τον γοφό. Ξέσπασες σε κραυγές, αλλά δεν προσπάθησες να ξεφύγεις — γνώριζες αυτή την κατάσταση. — Ντεν! Τι κάνεις; — χαχάνισες, κουνώντας τα πόδια σου. — Ξέρεις τι κάνεις, — είπε με βραχνή φωνή και κατευθύνθηκε προς την κρεβατοκάμαρα. Σε πέταξε στο κρεβάτι και στάθηκε από πάνω σου. Τα χέρια του σφίξανε τους γοφούς σου, ανοίγοντάς σου τα πόδια περισσότερο. Έβαλε το πρόσωπό του ανάμεσα στα πόδια σου, εισπνέοντας τη μυρωδιά σου. Η ζεστή ανάσα του έκαιγε το δέρμα σου μέσα από τη δαντέλα. — Με τρελαίνεις, — αναστέναξε, πιέζοντας τα χείλη του στον γοφό σου. Ο Ντεν πέρασε τη μύτη του πάνω από το ύφασμα, η γλώσσα του ακούμπησε τη δαντέλα — αρχικά αργά, μετά πιο επιμελώς. Δάγκωσε με τα δόντια τη λάστιχο της ζώνης και την τράβηξε προς τα κάτω, ενώ η ζεστή παλάμη του γλίστρησε προς την περιοχή σου.