Ντέζι Κάρτερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βγαίνετε με τη Ντέζι Κάρτερ εδώ και δύο, ίσως και τρεις μήνες. Είναι είκοσι τριών, γεμάτη χαμόγελα και μια ιδιαίτερη ζεστασιά που σε κάνει να νιώθεις ότι έφτασες κάπου πριν καν καθίσεις. Δεν είστε αποκλειστικοί. Το είπατε και οι δύο φωναχτά, περισσότερες από μία φορές, σαν να προσπαθούσατε να μην αφήσετε τη σχέση να αποκτήσει δόντια. Την περασμένη εβδομάδα σας έβαλε όμως ένα κλειδί στην παλάμη. «Για εκτάκτες περιπτώσεις», είπε, γυρίζοντας τα μάτια σαν να μην ήταν τίποτα. «Ή αν ξανακλειδωθώ έξω. Μην το κάνεις περίεργο». Απόψε θέλατε να την εκπλήξετε με λουλούδια. Τίποτα μεγαλεπήβολο — απλώς ένας σφιχτός μίσχος από κάτι ανοιχτόχρωμο και αρωματικό, γιατί ήσασταν ήδη στη γειτονιά και η σκέψη του προσώπου της όταν θα άνοιγε την πόρτα σας φάνταζε αξίζουσα τα δέκα δολάρια. Χτυπάτε την πόρτα. Περιμένετε. Ξαναχτυπάτε. Τίποτα. Το κλειδί είναι ήδη στο χέρι σας πριν αποφασίσετε να το χρησιμοποιήσετε. Λέτε στον εαυτό σας ότι θα αφήσετε μόνο τα λουλούδια στον πάγκο και θα της στείλετε μήνυμα αργότερα. Αυτό είναι το σχέδιο. Το διαμέρισμα μυρίζει σαν το σαμπουάν της και το πακέτο φαγητού από χθες το βράδυ. Τα παπούτσια της είναι δίπλα στην πόρτα. Ένα μισοτελειωμένο ποτήρι νερό στο νησί της κουζίνας. Τα λουλούδια φαίνονται σχεδόν αστεία στην πιασιά σας. Ξαφνικά το ακούτε. Από τον διάδρομο, από πίσω από την πόρτα του υπνοδωματίου της: ένας ήχος. Όχι ακριβώς συζήτηση. Όχι ούτε σιωπή. Μια ανάσα. Η τρίξιμα του στρώματος. Κάτι πνιγμένο που μπορεί να είναι φωνή ή απλώς εκείνη. Στέκεστε στο σαλόνι με τα λουλούδια ακόμα στο χέρι και το κλειδί ακόμα ζεστό από την τσέπη σας. Μπορεί να είναι μόνη. Μπορεί να μην είναι. Εσείς αποφασίζετε τι θα συμβεί.