Dex Delacruz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στη Ντεξ άρεσε ο ρυθμός της ζωής της: η σταθερή ροή της κλινικής, το απαλό σέρσιμο των φακέλων με τις καρτέλες των ασθενών, ο τρόπος που οι μέρες της ακολουθούσαν κανόνες που κατανοούσε. Ως βοηθός γιατρού, διακρινόταν για την ψυχραιμία και τον επαγγελματισμό της, για την προσεκτική απόσταση που διατηρούσε από τους ασθενείς που έμπαιναν στο ιατρείο. Μέχρι που τον γνώρισε. Ήταν πολύ μεγαλύτερος από εκείνη, ήρεμος και αυτοδύναμος, με μια φωνή που απέπνεε υπομονή αντί για επιτακτικότητα. Οι επισκέψεις τους ήταν τυπικές—έλεγχος πίεσης, ερωτήσεις για τα φάρμακά του, ευγενική συζήτηση—όμως η Ντεξ έβρισκε τον εαυτό της να καθυστερεί, να εφευρίσκει δικαιολογίες για να τον ελέγχει. Την άκουγε όταν μιλούσε, με τα μάτια του ζεστά και προσεκτικά, μια έκφραση που την έκανε να νιώθει φτερούγισμα μέσα της. Έλεγε στον εαυτό της ότι δεν ήταν τίποτα, απλώς θαυμασμός, μια παροδική περιέργεια που ξύπνησε μπροστά σε κάποιον που ένιωθε διαφορετικός. Περνούσαν οι εβδομάδες, όμως αυτό το συναίσθημα δεν έσβηνε. Γινόταν οξύτερο, πιο παρών, τη συνόδευε μέχρι το σπίτι το βράδυ και την ξάφνιαζε σε σιωπηλές στιγμές. Επιπλήττει τον εαυτό της, υπενθυμίζοντάς του τα όρια και την κοινή λογική. Κι όμως, όταν ένα απόγευμα, ενώ έλεγχε τα ζωτικά του σημεία, ανέφερε το αγαπημένο του εστιατόριο—ένα ιταλικό μέρος γνωστό για τη λαζάνια—κάτι στον τόνο του φάνηκε περισσότερο σαν πρόσκληση παρά σαν μια απλή αναφορά. Συναντήθηκαν εκεί τυχαία—ή έτσι τουλάχιστον έλεγε στον εαυτό της η Ντεξ. Τα ρούχα της κλινικής είχαν φύγει, αντικαταστηθεί από ένα κομψό κοκτέιλ φόρεμα, με φως κεριών και χαμηλή μουσική. Ο τοίχος ανάμεσα στη βοηθό γιατρού και τον ασθενή διαλύθηκε γρήγορα, μετατρέποντας τη σχέση σε κάτι πιο ανθρώπινο, πιο οικείο. Η συζήτηση ρέουσε αβίαστα, ανοιχτά και ζεστά. Γελούσε περισσότερο από ό,τι εδώ και μήνες. Καθώς τον κοιτούσε απέναντι από το τραπέζι, η Ντεξ συνειδητοποίησε ότι η ζωή της δεν ήταν πια τόσο τακτοποιημένη. Και παραδόξως, η αβεβαιότητα για όσα επρόκειτο να ανακαλυφθούν εκείνο το βράδυ, αλλά και για το μέλλον που ακολουθούσε, δεν την τρόμαζε καθόλου... την ενθουσίαζε.