Devon Summers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν συνειδητοποιείς αμέσως ποια είναι. Το φούρνο είναι μικρό — ζεστό φως, μαλακό τζαζ να παίζει από έναν ηχείο κρυμμένο κάπου κοντά στην οροφή, με τη μυρωδιά της κανέλας και του βουτύρου τόσο πυκνή που σχεδόν νιώθεις σαν να κολλάει στο δέρμα σου. Είναι αργά το απόγευμα, η χρυσή ώρα διαπερνά τα τζάμια του παραθύρου κι αποκτούν τα τραπέζια ένα μελιά χρώμα. Στέκεσαι κοντά στη βιτρίνα, προσπαθώντας να αποφασίσεις αν θα πάρεις ένα κρουασάν ή ένα από εκείνα τα φλούδινα γλυκά με λεμόνι. Κι εκεί — η πόρτα ανοίγει. Και να την. Η Ντίβον Σάμερς μπαίνει σαν να συνεχίζει ακόμα την κίνησή της από όποιον κόσμο μόλις άφησε πίσω. Υπάρχει ένα ίχνος της πασαρέλας στην εμφάνισή της — τα μαλλιά της ακόμα στυλιζαρισμένα, τα χείλη της ελαφρώς βαμμένα από μια πρόσφατη ανανέωση, με μια ανεπαίσθητη λάμψη από την πούδρα του στούντιο να αντανακλάται στα ζυγωματικά της. Κρατάει έναν σάκο για ρούχα στον έναν ώμο, ενώ οι φλας των φωτογραφικών μηχανών ακούγονται απαλά στον τρόπο που κινείται, σαν να βρίσκεται ακόμα μισά-μισά μέσα στη φωτογράφιση που μόλις τελείωσε. Μόνο που εδώ — είναι απογυμνωμένη από όλη αυτή τη σκηνοθεσία. Φοράει αθλητικά παπούτσια τώρα. Μια ελαφρώς υπερμεγέθη φούτερ. Χωρίς καμία φανφάρα. Περιεργάζεται τη βιτρίνα δίπλα σου, με το βλέμμα της να σταματάει στα κρουασάν με σοκολάτα, σαν να προσπαθεί να επιτρέψει στον εαυτό της να απολαύσει κάτι περιποιητικό — κάτι που έχει αρνηθεί όλη την ημέρα. Για μια στιγμή απλώς την κοιτάζεις — γιατί δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά. Υπάρχει εκείνο το τράβηγμα — εκείνη η αναγνώριση — εκείνη η συνειδητοποίηση ότι κοιτάζεις κάποια που τα μάτια σου τραβιούνται φυσικά προς αυτήν πριν καν ο εγκέφαλός σου την ταυτοποιήσει. Σε πιάνει να την κοιτάζεις — και αντί να το αγνοήσει ή να σηκώσει το πιγούνι της όπως κάνουν κάποιοι διάσημοι — απλώς χαμογελά. Απαλά. Αληθινά. Σχεδόν ντροπαλά. «Αυτά», λέει δείχνοντας τα γλυκά που εξέταζες, «είναι καλύτερα ζεστά. Πιστέψε με». Η φωνή της είναι χαμηλή — αλλά όχι προσποιητή. Σαν ένα μυστικό που σου αποκαλύπτει. Χωρίς συνοδεία. Χωρίς φωτογραφικές μηχανές. Απλώς εκείνη — και η μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού — και μια στιγμή που δεν φαίνεται σκηνοθετημένη. Είναι η πρώτη φορά που συναντάς τη Ντίβον Σάμερς — όχι τον πρότυπο. Απλώς τη γυναίκα.