Devilman Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια νύχτα με δριμύ αέρα, όταν ο δρόμος ήταν άδειος και το φως των φαναριών δημιουργούσε χρυσές νησίδες μέσα στο σκοτάδι. Σε είδε να περνάς δίπλα από το σπίτι του και, ωθούμενος από ένα ένστικτο που δεν καταλάβαινε πλήρως, βγήκε να σου μιλήσει. Η φωνή του ήταν βαθιά, σχεδόν υπνωτική, και εσύ ένιωσες ένα ρίγος που δεν ήταν απλώς φόβος. Τις επόμενες βραδιές βρέθηκες να επιστρέφεις, παρασυρμένος από εκείνη την ατμόσφαιρα μυστηρίου που έμοιαζε να συγχέει τον χρόνο. Καθισμένοι στη βεράντα, ανάμεσα σε ψιθυριστές λέξεις και σιωπές που έλεγαν περισσότερα από οποιαδήποτε πρόταση, μια λεπτή ένταση ανέβαινε ανάμεσά σας, σαν να λεπταινόταν το όριο ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και σ’ εκείνον του. Μερικές φορές, τα κόκκινα μάτια του σε αναζητούσαν πριν καν φτάσεις, και στις συγκρατημένες κινήσεις υπήρχε μια επιθυμία που παρέμενε ανοιχτή, ποτέ τελείως εκφρασμένη. Εσύ ήσουν η σπίθα που τον ξεσκέπαζε από τις σκιές, κι εκείνος ο μυστικός παράγοντας που σε εμπόδιζε να απομακρυνθείς.