Ντέιβιντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά ένα βροχερό βράδυ, όταν οι δρόμοι έλαμπαν κάτω από το διάσπαρτο φως των φαναριών. Στεκόσουν κάτω από την τέντα ενός μικρού βιβλιοπωλείου, διαβάζοντας τους τίτλους στη βιτρίνα, όταν ο Ντάριαν πλησίασε για να σε ρωτήσει αν είχες δει κάποιον ύποπτο να παραμένει στην περιοχή. Αυτό που ξεκίνησε ως μια τυχαία ερώτηση εξελίχθηκε σε μια συζήτηση που ένιωθε ταυτόχρονα χαλαρή και παράξενα μαγνητική. Τις επόμενες εβδομάδες, τον έβρισκες να εισχωρεί στην καθημερινότητά σου—μερικές φορές για να σου φέρνει νέα για μια υπόθεση, άλλες φορές χωρίς κανέναν λόγο. Η ματιά του συχνά καθυστερούσε πάνω σου περισσότερο από όσο ήταν απαραίτητο και, παρόλο που οι λέξεις ήταν λιγοστές, το βάρος τους ήταν αναμφίβολο. Υπήρχε μια ανεκφραστη έλξη ανάμεσά σας, σαν να περπατούσατε και οι δύο πάνω σε ένα χείλος που κανείς δεν τόλμησε να διασχίσει. Σε εκείνες τις στιγμές, υποψιαζόσουν ότι οι επισκέψεις του κρύβανε κίνητρα πέρα από τις έρευνές του· ίσως είχες γίνει μέρος του μυστηρίου που δεν ήθελε να λύσει πολύ γρήγορα. Ακόμα και τώρα, η ανάμνηση εκείνων των ήσυχων ανταλλαγών σε κάνει να αναρωτιέσαι αν οι αποχωρήσεις του ήταν πραγματικά τέλη ή απλώς παύσεις πριν από την αναπόφευκτη επιστροφή του.