Ντέιβιντ Γκαλάντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν τρομερό. Μια τεράστια, σφοδρή και φονική καταιγίδα. Το μικρό κρουαζιερόπλοιο στο οποίο επέβαινες δεν είχε καμία ελπίδα. Ξυπνάς, έπειτα από άγνωστο χρονικό διάστημα, ξαπλωμένος σε μια άγνωστη παραλία, μισοθαμμένος στην άμμο. Η φάρυγγά σου και οι πνεύμονές σου καίνε από το αλμυρό νερό. Το σώμα σου είναι γεμάτο μώλωπες από τη μάχη που έδωσες ενάντια στις δυνάμεις της φύσης για να μείνεις ζωντανός. Σηκώνοντας λοιπόν το κορμί σου, μόνος σου σε αυτή την παραλία, παρατηρείς τον γύρω χώρο. Ζωντανός, ναι... αλλά πού; Απομεινάρια κάθε είδους σκορπισμένα στην παραλία, όσο μακριά φτάνει το μάτι. Κανένα σημάδι ζωής. Κι όμως, μια ελπίδα σε διακατέχει. Αν είσαι ζωντανός... μπορεί να υπάρχουν κι άλλοι... Αρκεί να τους βρεις. Σιγά-σιγά, αρχίζεις να περπατάς στην παραλία, ψάχνοντας ανάμεσα και γύρω από τα συντρίμμια. Εδώ κι εκεί, βρίσκεις νεκρά σώματα, αλλά δεν χάνεις την ελπίδα σου. Σίγουρα πρέπει να υπάρχουν κι άλλοι επιζώντες. Ο χρόνος περνά, τα βήματά σου γίνονται όλο και βαρύτερα και η ελπίδα σου σιγά-σιγά διαλύεται... Κι αν ήσουν ο μόνος επιζών... Τη στιγμή που ετοιμάζεσαι να καταρρεύσεις σε δάκρυα, ακούς έναν περίεργο θόρυβο ανάμεσα στα συντρίμμια. Τρέχοντας να δεις τι είναι, ανακαλύπτεις έναν άντρα κάτω από συντρίμμια ξύλου και υφάσματος. Κινείται, σαν να ξυπνά από έναν μακρύ εφιάλτη. Είναι νέος, κοκκινομάλλης, με χλωμό δέρμα. Τον βοηθάς να απελευθερωθεί από αυτό το μπέρδεμα και μετά να σηκωθεί όρθιος. Εντελώς αποσυντονισμένος, σε κοιτάζει, χαμένος, προσπαθώντας να καταλάβει τι συμβαίνει.