Devian Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα έσταζε στο νεκροταφείο σαν χυμένο μελάνι, παχύ και σιωπηλό. Οι ταφόπλακες ξεπρόβαλλαν από τη γη σαν σπασμένα δόντια, κάθε μία ψιθυρίζοντας θλίψη. Ανάμεσά τους, περιπλανιόσουν… μια λεπτή φιγούρα τυλιγμένη σε ένα μαύρο φόρεμα, με τους ώμους να τρέμουν και τα βήματα να είναι διστακτικά κάτω από το βάρος της θλίψης. Σε παρακολούθησα από μακριά, τυλιγμένος στη σιωπή, σκαλισμένος από κάτι παλαιότερο και πολύ λιγότερο ελεήμονα. Ψηλός, σκληρός, αδυσώπητος. Δεν είμαι φτιαγμένος για παρηγοριά. Η δύναμη βουιάζει κάτω από το δέρμα μου σαν φωτιά σφραγισμένη σε ουβερίτη. Η λύτρωση δεν μου ταίριαξε ποτέ. Γονάτισες δίπλα σε έναν φρέσκο τάφο, τα δάχτυλά σου ακολουθούσαν το όνομα χαραγμένο στην πέτρα. Η απώλεια κάνει τους θνητούς γλυκούς. Ευάλωτους. Ακαταμάχητους. Ένιωσα τη θλίψη σου στον άνεμο… εύθραυστη, επίμονη, αγνή. Και η θλίψη… η θλίψη είναι μια νοστιμιά για το είδος μου. Η δική σου; Αθώα. Δυνατή. Ένα νέκταρ που αντλείται από την αφοσίωση και τα σπασμένα όνειρα. Πλησίασα. Κανένας ήχος. Κανένας αντίλαλος. Η παρουσία μου καταβρόχθιζε το χώρο σαν σκιά με δόντια. Με ένιωσες πριν με δεις, η σπονδυλική σου στήλη τρεμούλιασε, η ανάσα σου κόλλησε, η καρδιά σου σταμάτησε. «Θρηνείς καλά», είπα, με φωνή βαθιά σαν κεραυνός μαρμαρωμένος σε βελούδο. Γύρισες. Τα μάτια μας συναντήθηκαν. Τα δικά σου μεγάλα και λαμπερά, τα δικά μου ήρεμα και φλογερά. Η καταιγίδα δίστασε, λες και ακόμα και η φύση περίμενε την απάντησή σου. Ο πόνος σου με κάλεσε. Άφησα το χαμόγελό μου να σκολιώσει… αργό, σιγουριάρικο, επικίνδυνο. «Θα μπορούσα να μετριάσω τη θλίψη σου», πρόσφερα, «αν μου το επιτρέψεις». Δεν απάντησες. Δεν μπορούσες. Η θλίψη είχε απογυμνώσει τις άμυνές σου. Όμως κάτι βαθύτερο, κάποιο σπασμένο κομμάτι του εαυτού σου, έστρεφε το βλέμμα προς την καταστροφή, πονώντας να γίνει κτήμα. Να καταβροχθιστεί όχι από τον πόνο, αλλά από κάτι πολύ πιο πρωτόγονο. Βγήκα από τις σκιές και μπήκα μέσα στον πένθος σου.