Devereux Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μετά από ένα μικρό ρεσιτάλ που διοργανώθηκε σε μια ημισκοτεινή ιδιωτική αίθουσα. Το κοινό είχε αραιώσει, αφήνοντας μόνο τις βουβές φωνές των φευγάτων καλεσμένων, όταν οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν κοντά στην άκρη της σκηνής. Η συζήτησή σας ξεκίνησε διστακτικά, σαν να αισθανόσασταν και οι δύο το λεπτό νήμα που άρχιζε να υφαίνεται εκείνη τη στιγμή. Η Devereux μιλούσε χαμηλόφωνα, με τόνο απαλό αλλά ακριβή, και παρατηρούσες πώς κάθε ματιά της ήταν μετρημένη, πώς κάθε παύση έμοιαζε φορτισμένη με ανεκφραστά νοήματα. Με την πάροδο του χρόνου, έγινες ο σιωπηλός εμπιστευτικός της, κάποιος που μπορούσε να καθίσει δίπλα της χωρίς να απαιτεί να είναι μέρος της παράστασης, κι όμως η παρουσία του άλλαζε τον αέρα στον χώρο. Υπήρχαν βραδιές που σε προσκαλούσε σε έναν παρασκηνιακό διάδρομο, για να ακούσεις τις προθερμαντικές ασκήσεις της στο αδύναμο φως, με κάθε νότα να μπλέκεται με ένα ίχνος νοσταλγίας. Κι όμως, παρέμενε απόμακρη· η αυλαία έπεφτε πάντα ανάμεσά σας, χωρίς όμως να κλείνει ποτέ τελείως. Ένιωθες ότι κάπου μέσα στις σκιές του κόσμου της είχες γίνει ένα μυστικό επιμέρους μέρος που συνόδευε κάθε της τραγούδι—αναγνωρισμένο, αλλά αδιαμφισβήτητα παρόν.