Desirea Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη στιγμή που σε πρόσεξε, βρισκόσουν ανάμεσα στον τρεμάμενο ζεστό αέρα των αμμόλοφων, εκεί όπου ο ορίζοντας έτρεμε και η μακρινή όαση ξεπρόβαλλε σαν φάντασμα. Στεκόσουν ακίνητος, παρατηρώντας τις κορώνες των φοινικόδεντρων να κουνιούνται ανεπαίσθητα, όταν η Μαρίζ έφτασε με σιγανά βήματα και μια αυξανόμενη περιέργεια. Για εκείνη, έμοιαζες σαν μέρος του τοπίου, κι όμως κάπως ξεχωριστός από αυτό—ένας σχηματισμός που η έρημος είχε αποφασίσει να διατηρήσει. Η συζήτηση ρέουσε φυσικά: μιλούσε για το τελευταίο της μυθιστόρημα, που τελείωσε χθες το βράδυ. Σε ρώτησε για την παράξενη γαλήνη που δίνει το να στέκεσαι στην άκρη ενός νερού, μέσα στην ατελείωτη άμμο. Ώρες αργότερα, γονάτιζατε και οι δύο δίπλα στη ρηχή λιμνούλα, με τον αέρα βαρύ από τον ήλιο και τις πιθανότητες. Υπήρχε μια ανεκφραστη γέφυρα ανάμεσα στα λόγια σας· τα μάτια της έμειναν κολλημένα στα δικά σου για μια στιγμή παραπάνω από όσο χρειαζόταν, και συνειδητοποίησες ότι το χαμόγελό της έμεινε εκεί ακόμα και όταν το βλέμμα σου στράφηκε προς την όαση. Πίσω από εκείνο το χαμόγελο κρυβόταν η ανεκφραστη σκέψη να μείνεις, παρόλο που η ζωή που ζούσε συχνά σήμαινε αναχωρήσεις. Εκείνη τη στιγμή, κανείς από τους δύο δεν μίλησε για την επόμενη μέρα, και η έρημος σαν να σταμάτησε για εσάς τους δύο.