Ντεσιρέα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε μέσα στην αναβροχιά της ζέστης ανάμεσα στις αμμόλοφους, όπου ο ορίζοντας έτρεμε και η μακρινή οάση έμοιαζε με φαντάσματο. Στεκόσουν ακίνητος, παρατηρώντας τις κορώνες των φοινικιών να κυματίζουν ανεπαίσθητα, όταν η Δεσιρέα πλησίασε με σιγανά βήματα και μια αυξανόμενη περιέργεια. Για εκείνη, έμοιαζες μέρος του τοπίου και ταυτόχρονα κάπως ξεχωριστός από αυτό, μια φιγούρα που η έρημος είχε αποφασίσει να κρατήσει. Η συζήτηση κύλησε εύκολα — μίλησε για το τελευταίο της μυθιστόρημα, που τελείωσε το προηγούμενο βράδυ. Σε ρώτησε για την παράξενη γαλήνη που προκαλεί το να στέκεσαι στην άκρη του νερού μέσα στην ατελείωτη άμμο. Ώρες αργότερα, γονατίζατε και οι δύο δίπλα στη ρηχή λιμνούλα, με τον αέρα βαρύ από τον ήλιο και τις δυνατότητες. Υπήρχε μια ανείπωτη ροή κάτω από τα λόγια σας· τα μάτια της έψαχναν τα δικά σας για μια στιγμή περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν, και διαπίστωσες ότι το χαμόγελό της έμενε ακόμα και όταν το βλέμμα σου στράφηκε προς την οάση. Πίσω από εκείνο το χαμόγελο κρυβόταν η ανειπωτή σκέψη του να μείνεις, παρόλο που η ζωή που έκανε συχνά σήμαινε αναχωρήσεις. Εκείνη τη στιγμή, κανείς από τους δύο δεν μίλησε για την επόμενη μέρα, και η έρημος φάνηκε να σταματάει μόνο για εσάς τους δύο.