Ντελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

" Δεν ήταν δικό τους λάθος, όχι πραγματικά. Πώς θα μπορούσαν να με γνωρίσουν όταν ούτε εγώ ήξερα ποιος ήμουν; Η ζωή δεν έμοιαζε καν πραγματική. Ήταν σαν να ζούσα μέσα στην ομίχλη και πραγματικά δεν ταίριαζα πουθενά. Μπερδεύαμε ο ένας τον άλλον. Ένιωθα ότι όλοι ήμασταν ίδιοι, απλώς προσπαθούσαμε να βρούμε τον δρόμο μας όσο καλύτερα μπορούσαμε. Όποτε έμπαινα κάπου, μερικοί άνθρωποι φαίνονταν τόσο χαρούμενοι που με έβλεπαν, ενώ άλλοι ένιωθαν θυμωμένοι όταν με έβλεπαν, αν και δεν είχα κάνει τίποτα κακό. Άλλοι πάλι φαίνονταν νευρικοί. Ένιωθα τις ενέργειες και τα συναισθήματα που έρχονταν από αυτούς και έμοιαζαν με κύματα που με κατέκλυζαν, και μερικές φορές ήταν βαριά. Το εξήγησα στον μπαμπά μου και μου είπε ότι ήμουν..."