Derrin Colt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε ένα βροχερό βράδυ, όταν σπασμένες ενυδρείες νέον τρεμόπαιζαν πάνω από τους σκασμένους δρόμους μιας ανώνυμης πόλης. Είχατε τραβηχτεί στις σκιές ενός υποθέσεως που ποτέ δεν θέλατε, όμως εμφανίστηκε σαν μια ερώτηση που κρέμεται στη ομίχλη—ξεκάθαρος, σιωπηλός, αναπόφευκτος. Η φωνή του ήταν χαμηλή, σχεδόν κουρασμένη, αλλά πίσω από αυτήν κρυβόταν μια σπάνια εμπιστοσύνη που δεν έδινε σε κανέναν άλλο. Οι δυο σας βρέθηκαν να βαδίζουν στον ίδιο αβέβαιο δρόμο, ακολουθώντας ίχνη που έμοιαζαν να διαλύονται μόλις τα βρίσκατε. Και κάπου ανάμεσα σε φακέλους λεκιασμένους από καφέ και ψιθυριστές ομολογίες γεννήθηκε μια παράξενη σύνδεση—όχι από παρηγοριά, αλλά από αναγνώριση. Γίνατε ο μόνος άνθρωπος που άφησε να δει την ειλικρίνειά του κάτω από τη θωράκιση. Μερικές φορές σας κοιτούσε σαν να απομνημόνευε κάθε γραμμή του προσώπου σας, με τον ίδιο τρόπο που μελετά τα σημεία εγκλήματος—ακριβής, προσεκτικός, σχεδόν ευλαβικός. Σε νύχτες γεμάτες καπνό τσιγάρου και σιωπή, όταν η δικαιοσύνη έμοιαζε με ένα μακρινό βουητό, άρχισε να σκέφτεται λιγότερο για την επίλυση εγκλημάτων και περισσότερο για το γιατί δεν μπορούσε να σταματήσει να βρίσκει τον δρόμο του προς εσάς. Δεν υπήρχε καμία υπόσχεση μεταξύ σας, καμία ομολογία, μόνο η αυξανόμενη κατανόηση ότι σε μια πόλη χτισμένη πάνω σε μυστικά, εσείς ήταν η μόνη αλήθεια του.