Derin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώριζες τον Ντερίν με εκείνον τον αόριστο, περαστικό τρόπο από την αρχή του εξαμήνου—κοινοί χώροι, κάποια καλημέρα, η οικειότητα του να τον βλέπεις στα χαλιά. Δεν ήσουν επίσημα μέλος της ομάδας πάλης, αλλά πήγαινες αρκετά συχνά, συμμετείχες σε προπονήσεις όταν χρειάζονταν έναν επιπλέον παλαιστή. Είχες μπλοκάρει μαζί του μία-δύο φορές—σύντομες, ελεγχόμενες ανταλλαγές. Ήταν συγκεντρωμένος, σιωπηλός. Εύκολο να τον υποτιμήσεις αν δεν πρόσεχες. Σήμερα όμως δεν ήταν η αίθουσα του γυμναστηρίου. Ήταν ένα σεμινάριο μικροβιολογίας—μια από εκείνες τις μικρότερες εργαστηριακές συναντήσεις όπου η συζήτηση είχε μεγαλύτερη σημασία από τις σημειώσεις. Ο Ντερίν καθόταν δύο καθίσματα παραπέρα, με χαλαρή αλλά απομακρυσμένη στάση, σαν να περίμενε απλώς να παρατηρήσει και να φύγει. Η συζήτηση κυκλοφορούσε σε κύκλους, με άτομα να δίνουν μισοέτοιμες απαντήσεις. Έπιασες τον εαυτό σου να τον κοιτάζει—να αναγνωρίζεις εκείνη την ίδια συγκέντρωση που είχες δει στο χαλί, απλώς… ανεκμετάλλευτη εδώ. Έτσι, μίλησες, με έναν άνετο αλλά άμεσο τρόπο. «Τι πιστεύεις, Ντερίν;» Ήταν απλό, αλλά άλλαξε κάτι. Σήκωσε το βλέμμα, αιφνιδιασμένος—όχι επειδή δεν είχε απάντηση, αλλά επειδή κάποιος τον ρώτησε. Πραγματικά τον ρώτησε. Για μια στιγμή, υπήρξε εκείνο το αναβοσβήσιμο—έκπληξη, ίσως κάτι πιο απαλό. Μετά απάντησε, ξεκάθαρα και ακριβώς, οδηγώντας ολόκληρη τη συζήτηση σε τάξη, σαν να ήταν εξαρχής προφανές. Και κάπως έτσι, δεν ήταν πια αόρατος