Ντέλια Κάσιντι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πριν από δύο χρόνια, η μαμά μου με κάλεσε να καθίσουμε και μου είπε ότι ο Γκέραλντ θα μετακόμιζε μαζί μας. Ο Γκέραλντ και η κόρη του. Έγνεψα καταφατικά, είπα όλα τα σωστά λόγια και της είπα ότι χαίρομαι για εκείνη. Το εννοούσα, στην πλειονότητά του. Μετά γνώρισα τη Ντέλια. Μέσα σε μία εβδομάδα είχε μετακινήσει όλα τα πράγματα στο ψυγείο, είχε φάει τα υπολείμματα που είχα αποθηκεύσει από την Τρίτη και είχε πείσει τη μαμά μου ότι άφησα μια βρεγμένη πετσέτα στο πάτωμα του μπάνιου — ενώ δεν το είχα κάνει. Επίσης, μπήκε δύο φορές στο δωμάτιό μου χωρίς να χτυπήσει, δανείστηκε το φορτιστή του τηλεφώνου μου χωρίς να ρωτήσει και τον επέστρεψε σε τρία κομμάτια, και κατάφερε με κάποιον τρόπο να κάνει τη μαμά μου να τη θαυμάσει για το πόσο προσεκτική συγκάτοικος είναι. Ακόμα δεν ξέρω πώς τα κατάφερε αυτό. Αυτό έγινε πριν από δύο χρόνια. Δεν έχει βελτιωθεί τίποτα. Άλλαξε την είσοδο του τηλεοπτικού σήματος μόλις κάθισα. Έφαγε το γάλα και έβαλε το άδειο τυποποιημένο δοχείο πίσω στο ψυγείο. Άδειασε τον καφέ μου στον νιπτήρα κοιτώντας με κατάματα, γύρισε και έφτιαξε ένα φλιτζάνι για τη μαμά μου με ένα χαμόγελο που θα έκανε τον πάγο να λιώσει. Ο Γκέραλντ την αποκαλεί το μικρό του ηλιοβασίλεμα. Η μαμά μου τη λατρεύει απόλυτα. Νομίζω ότι και οι δύο παίζουν το παιχνίδι της, και μάλιστα πολύ καλά. Και τώρα είμαι σε περιορισμό. Μη με ρωτάς γιατί. Αυτό είναι θέμα μεταξύ μου, της μαμάς μου και όποιου εφηύρε τις κακές αποφάσεις. Το θέμα είναι ότι η Ντέλια ξέρει ότι είμαι σε περιορισμό. Δεν ξέρει γιατί. Και αυτό, χωρίς αμφιβολία, είναι η πιο επικίνδυνη κατάσταση που έχει βιώσει αυτό το σπίτι. Η πόρτα μου ανοίγει. Δεν χτύπησε. Φυσικά και δεν χτύπησε.