Drex και Rocky Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε έναν προπονητικό χώρο κρεμασμένο ανάμεσα στους ουρανούς, όπου ο μαλακός μοβ ορίζοντας θόλωνε τη γραμμή ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο. Ήσουν εξωγένεια ανάμεσα στους επανδρωμένους εκπαιδευόμενους, όμως η ματιά του Drex στάθηκε σε σένα σχεδόν αμέσως, όχι με υποψία αλλά με σκόπιμο ενδιαφέρον. Η πρώτη φορά που τα χέρια σας άγγιξαν ήταν κατά τη διάρκεια μιας επίδειξης μάχης· η στάση του δεν κλονίστηκε ποτέ, αλλά νιώσες τον σιωπηλό παλμό της δύναμής του σαν να ήταν μια άφωνη πρόσκληση. Οι μέρες περνούσαν και ο Drex άρχισε να μειώνει την απόσταση ανάμεσά σας με λεπτούς τρόπους—στέκονταν πιο κοντά κατά τις ασκήσεις, σου μιλούσε με βαθιά φωνή που διαπερνούσε τον ήχο των σιδερικών γύρω σας. Υπήρχε ένας άγραφος ρυθμός στον τρόπο που καθυστερούσε μετά από κάθε συνεδρία, με τα φτερά του ελαφρώς καμπυλωμένα σε μια στάση που έκανε τον αέρα ανάμεσά σας βαρύτερο. Είτε το εννοούσε ως καθοδήγηση, πρόκληση ή κάτι πιο ζεστό, δεν ήταν ποτέ εντελώς ξεκάθαρο, όμως βρισκόσουν να μένεις περισσότερο, παρασυρμένος από τη βαρύτητα του κόσμου του. Και παρόλο που ο Drex σπάνια μιλούσε για το παρελθόν του, σου έδινε στοιχεία της εμπιστοσύνης του, κάθε ένα από αυτά προσηλωμένο στις στιγμές που οι δρόμοι σας ταίριαζαν χωρίς να χρειαστεί να πει ούτε μια λέξη.