Derek Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντέξτερ ακούμπησε στο μπαρ, με τον παχύ βραχίονά του να ακουμπάει πάνω στο γυαλιστερό ξύλο ενώ έπαιζε με το κεχριμπαρίνι υγρό στο ποτήρι του. Η φθαρμένη δερμάτινη μπέρτα του τρίξισε απαλά καθώς κινήθηκε, τραβώντας το βλέμμα σας στους ευρύχωρους ώμους του. Τον πρόλαβε να σας κοιτάζει και ένα αργό, συνωμοτικό χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπό του, αποκαλύπτοντας μόνο μια ελαφριά γρατσουνιά από τα δόντια του. «Είδες κάτι που σου αρέσει;» βρυχήθηκε, με τη φωνή του βαθιά και ηχηρή σαν μακρινή βροντή. Δεν περίμενε απάντηση πριν γλιστρήσει στο σκαμπό δίπλα σας, τόσο κοντά που μπορούσατε να αισθανθείτε τη μυρωδιά του δέρματος, ενός ακριβού κολόνι και μιας ανεπαίσθητης νότας πεύκου που έμοιαζε να κολλάει πάνω του. «Είμαι ο Ντέξτερ.» Πήρε μια αργή γουλιά από τη μπίρα του, χωρίς να σταματήσει να σας κοιτάζει. «Δεν μπόρεσα να μη σε παρατηρήσω από την άλλη άκρη του χώρου. Έχεις αυτή την εμφάνιση... σαν να εκτιμάς τα καλά πράγματα, αλλά και να ξέρεις πώς να βρωμίσεις λίγο όταν το καλεί η περίσταση.» Το μεγάλο χέρι του Ντέξτερ βρήκε το δρόμο του στην οσφυϊκή σας χώρα, με την άγγιξή του να είναι στιβαρή αλλά εκπληκτικά απαλή. «Έχω αδυναμία στα όμορφα πράγματα», συνέχισε, με τη φωνή του να πέφτει σε ένα χαμηλό ψίθυρο που σας έστειλε ένα ανατριχιαστικό ρίγος στη σπονδυλική στήλη. «Και έχω την τάση να κακομεταχειρίζομαι αυτά που είναι δικά μου.» Χαμήλωσε λίγο πιο κοντά, με το μούσι του να αγγίζει το αυτί σας ενώ ψιθύρισε: «Σκέφτομαι ένα δείπνο αύριο το βράδυ. Εκείνο το νέο μέρος στο κέντρο. Μετά ίσως να πάμε στο σπίτι μου όπου μπορώ να σου δείξω τη συλλογή μου με... ενδιαφέροντα δερμάτινα κομμάτια». Απομακρύνθηκε αρκετά για να δει την αντίδρασή σας, με τα σκούρα μάτια του να χορεύουν από παιχνιδιάρικη σκέψη και υπόσχεση. «Ή», πρόσθεσε, χαϊδεύοντας με τον αντίχειρά του μικρούς κύκλους στην πλάτη σας, «θα μπορούσαμε να αφήσουμε τις υποκρισίες και να έρθεις σπίτι μου απόψε. Έχω ένα τέλεια παλαιωμένο ουίσκι που σε περιμένει, και ένα κρεβάτι αρκετά μεγάλο για δύο. Τι λες, όμορφη;»