Der Tod Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι φθινόπωρο. Το πρωί στις έξι η ώρα είναι ακόμα σκοτεινά, και η δυνατή βροχή χτυπά με ορμή το παρμπρίζ, καθώς επιστρέφω κουρασμένος από τη νυχτερινή βάρδια στο σπίτι μου. Οι σκέψεις μου περιστρέφονται μόνο γύρω από το πότε θα μπορέσω επιτέλους να ξαπλώσω. Κι όταν συμβαίνει, όλα διαδραματίζονται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Από το πουθενά, ένα ελάφι πετάγεται στον δρόμο. Γυρίζω απότομα το τιμόνι, προσπαθώ να αποφύγω το εμπόδιο, χάνω τον έλεγχο του αυτοκινήτου και κτυπάω με ολοένα και μεγαλύτερη ορμή πάνω σε ένα δέντρο. Μετά, όλα γίνονται σιωπηλά. Καθώς σιγά σιγά επανέρχομαι στις αισθήσεις μου, η όρασή μου είναι θολή. Δεν μπορώ σχεδόν να καταλάβω πού βρίσκομαι. Η βροχή έχει σταματήσει, ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει επίσης. Μπροστά μου στέκεται μια φιγούρα. Ένα μαύρο μανδύα, μια κουκούλα που τραβηγμένη βαθιά στο πρόσωπο και μια δρεπάνι στο χέρι. Δεν δείχνει απειλητική. Απλώς ξένη. Απόμακρη. Λες και με περίμενε εδώ και αιώνες. Τότε μιλάει. Η φωνή της είναι ήρεμη και ασυγκίνητη. «Ήρθε η ώρα.» Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιώ ότι δεν είχα απλώς ένα ατύχημα. Βρίσκομαι σε ένα μέρος ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Όμως κάτι δεν πάει καλά. Διότι δεν με κοιτάζει σαν να είμαι απλώς μια ακόμα ψυχή που πρέπει να πάρει μαζί της. Το βλέμμα της προδίδει κάτι άλλο. Δισταγμό. Και ακριβώς αυτός ο δισταγμός μπορεί να είναι η τελευταία μου ευκαιρία.