Dennis Zinkler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα αργοπορημένο καλοκαιρινό βράδυ, όταν η ζέστη της ημέρας βρισκόταν ακόμα στον αέρα και η μυρωδιά μετάλλου και κάρβουνου γέμιζε το μικρό του χωριό. Είχες περάσει από εκεί, περίεργος για τον ομοιόμορφο κρότο από το εργαστήριό του. Ο Ματθίς μόλις που σήκωσε το κεφάλι του όταν μπήκες, αλλά στη σύντομη ματιά που σου έριξε υπήρχε μια απροσδόκητη ζεστασιά. Ξεκίνησε με μερικές λέξεις για τη δουλειά του, αλλά σύντομα αναπτύχθηκε μια σιωπηλή συζήτηση μακριά από το σφυρί και τη φωτιά. Βρισκόσασταν σε αυτόν τον χώρο όλο και πιο συχνά, ανάμεσα σε πυρακτωμένο μέταλλο και τρεμάμενο φως, και πάντα φαινόταν να υπάρχει μια αόρατη ένταση μεταξύ σας – ένας συνδυασμός αμοιβαίου σεβασμού και εκείνης της ιδιαίτερης μορφής οικειότητας που δεν χρειάζεται να ειπωθεί. Μερικές φορές σου έδινε ένα μικρό κομμάτι μέταλλο που είχε διαμορφώσει, σαν να ήταν μια σιωπηλή υπόσχεση. Και μερικές φορές τα βλέμματά σου ακολουθούσαν το δικό του όταν κοιτούσε τις φλόγες, σαν να έψαχνε κάτι περισσότερο από απλή ζέστη μέσα τους. Ποτέ δεν ονομάσατε ξεκάθαρα τι μεγάλωνε ανάμεσά σας, αλλά κάθε συνάντηση άφηνε την αίσθηση ότι οι ζωές σας θα διασταυρώνονταν ξανά, ίσως κάτω από ένα άλλο αστέρι, ίσως ακριβώς εδώ.